ตั้งแต่เรียนจบมา อาจจะไม่ได้เหนือความคาดหมายนักแต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะได้ผูกพันกับสถานที่แห่งหนึ่งมากมายขนาดนี้...สนามบินสุวรรณภูมิ
ตลอดระยะเวลาสองปีที่อยู่ที่นี่ เรียกได้ว่าทุกวินาทีที่เดินอยู่ในอาคารผู้โดยสาร อีฟมีความสุขมาก...ที่ทำงานที่เปรียบเสมือนบ้านหลังที่สองจริงๆ มาทำงานแต่ละวันก็แปดชั่วโมงขึ้นไป ไม่รวมวันที่มีโอทีอีก เคยทำงานตั้งแต่ตีห้าถึงเที่ยงคืนสองวันติดกัน ออฟฟิศอัลฟาสามเลยเป็นเหมือนบ้าน มีเตียงให้นอนพัก มีห้องครัวให้กินข้าว มีห้องทีวีให้ดู มีคอมฯให้เล่น มีเพื่อนดีๆให้แชร์ความคิดและประสบการณ์ เม้าท์แตกหัวเราะเป็นตลกหญิงได้ทุกวัน อีฟเป็นคนที่ค่อนข้างจะปิดตัวเองพอสมควร เลยไม่คิดว่าอีฟจะหาเพื่อนแท้ได้จากที่ไหนเพิ่มจากที่เคยมีอยู่ แต่น่าแปลกใจมาก...อีฟได้มาเจอสังคมที่น่าอยู่ที่สุด อีฟได้เพื่อนและพี่ที่กล้าพูดได้เต็มปากว่าเป็นเพื่อนสนิท เพื่อนแท้ แต่ละวันผ่านไปด้วยเสียงหัวเราะ ทุกๆรอยยิ้มกลายเป็นความทรงจำที่มีค่ามาก ทุกๆคนคือเพื่อนที่อีฟอยากจะใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้นานๆ พี่ซุปฯทุกคนที่ใจดี แม้จะมีช่วงเวลาตึงเครียดระหว่างกันบ้าง...แต่มันก็ได้กลายเป็นเรื่องที่เราจะหัวเราะได้ในภายหลัง ผู้โดยสารแปลกๆให้เราได้เก็บเอามานินทาเพิ่มสีสันในการทำงาน หรือผู้โดยสารขี้วีนที่ทำให้เราต้องสวมบทเป็นนางร้าย หรือผู้โดยสารน่ารักๆที่เราอยากจะทำอะไรให้ ทุกๆสิ่งทุกๆอย่าง เล็กๆน้อยๆประกอบกันกลายเป็นหน้าสำคัญของหนังสือแห่งชีวิตที่อีฟคงจะติดโพสอิทเน้นแล้วนึกถึงมันบ่อยๆ
ครั้งแรกที่เอสเจมางานอัลทิเมทเฟียสต้าของทรู...ครั้งแรกที่อีฟได้เจออีทึกในระยะประชิดแถมได้จับมือ...จากนั้นมาก็ไปเจออีกทุกครั้ง ได้จับมือไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแต่ทุกครั้งใจก็เต้นตึกตัก...เป็นช่วงเวลาพิเศษเล็กๆที่คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจ แต่มันก็ทำให้อีฟอารมณ์ดี ยิ้มได้ไปเป็นสัปดาห์...(ไม่รวม ทงบังชินกิ ดับเบิ้ลเอสไฟว์โอวัน ชายนี่ น้องเทโกชิยูยะ ดาเฮ อีปิคไฮ ทูพีเอ็ม วันเดอร์เกิร์ล โซนยอชีแด บิ๊กแบง บลาๆๆๆๆๆ) จากนี้ไปคงได้แต่ยืนมองไกลๆแล้ว
อดีตมักจะสวยงามเสมอ...แม้จะมีช่วงเวลาที่เจ็บปวด แต่เมื่อเรามองย้อนกลับไปเราก็จะรู้สึกดีที่เราผ่านมันมาได้
อีฟหวังว่าในอนาคตเมื่ออีฟมองย้อนกลับมา ณ เวลาปัจจุบันที่เป็นอยู่นี้ อีฟจะสามารถยิ้มให้มันได้แล้วบอกกับตัวเองว่า “ฉันได้ผ่านช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุด และเลวร้ายที่สุดในชีวิตมาแล้ว”
รักเพื่อนๆพี่ๆทุกคนที่TG-DOMจากใจจริงๆ อยากให้เราอยู่ด้วยกันแบบนั้นไปตลอด แต่เมื่อเวลาหมดลง ต่างก็ต้องแยกย้ายกันไป อีฟก็ได้แต่หวังว่าทุกคนจะไม่ทิ้งขว้างความทรงจำที่อีฟรักษาไว้ให้เป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดนี้
ลาก่อนยัยผู้หญิงตัวตันๆที่ใส่สูทเทา เชิ้ตขาวข้างในรีดแต่ปกเสื้อ(ซกที่สุด ฮ่าๆ) รองเท้าคัทชูสามนิ้ว ถือวิทยุร่อนไปมา วิ่งหัวฟูหาผู้โดยสารหรือวิ่งตาเหลือกไปรับเครื่องแทบไม่ทันเพราะมัวแต่นอน...ผ้าห่มสีชมพูแปร๋นลายกระต่ายที่ทุกคนชอบแซวว่าเสร็จไฟลท์เช้าทีไรก็เจออีนี่ครองเตียงด้านในตลอด ล็อคเกอร์รกๆไว้ใส่มาม่า ผ้าห่ม กระเป๋าทำไฟลท์ ที่หน้าตู้มีแต่แม่เหล็กผู้ชายเกาหลีติดเต็มไปหมดด้วยความภูมิใจนำเสนอสุดๆ
ลาก่อนลานจอด รีโมทเบย์ เกทเพียร์ จอทีจี @K/Q/….. LOGI MQMQ GCMQ CNX HKT CEI NRT ICN KIX FUK CDG MEL etc.
พรุ่งนี้ก็ยังคงเป็นอนาคตที่ไม่แน่นอน...แม้ในวันที่มีน้ำตา แต่เมื่อนึกถึงอดีตที่มีความสุข อีฟสัญญาว่าจะต้องหัวเราะแบบนั้นให้ได้อีกครั้ง....
คิดถึงมากๆ...แต่มันเกินกว่าจะเป็นอะไรที่เราสามารถควบคุมและทำให้สำเร็จได้ สุดท้ายก็ทำได้แค่คิดถึง...
แต่ถ้ามีโอกาสก็อยากจะพูดใส่วิทยุว่า “บอร์ดดิ้งเกทก๊อปปี้ค่ะ” อีกซักครั้ง...
