.................เมื่อสิ้นเสียงแนะนำช่วงรายการจากหนุ่มร่างสูงลูกครึ่งอังกฤษ-ญี่ปุ่นและเหล่าจูเนียร์ตัวเล็กๆอย่างเจเจเอ็กซ์เพรส...แสงไฟหลากสีสันถูกหรี่ลงเหลือเพียงลำแสงสลัวๆสาดส่องมายังสองร่างที่ยืนบนแท่นหน้าเวทีไม่ไกลกันนัก..เสียงเปียโนหวานแผ่วแว่วคลอ..

ร่างสูงจับกระดาษในมือให้ถนัด..ก่อนหันไปสบตากับอีกคนที่มองมาอยู่ก่อนแล้วส่งยิ้มบางๆตอบกลับไป..ก่อนละสายตามาที่กระดาษสีขาวในมือตน..

นานเท่าไหร่แล้วนะที่เราได้ใช้เวลาร่วมกันมากมายแบบนี้.. เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเป็นผลให้เหล่าแฟนเพลงหยุดเสียงกรี๊ดและเสียงปรบมือ..ต่างนิ่งเงียบรอคอยฟังประโยคถัดมาจากไอดอลชื่อดัง..ร่างสูงผมสีเข้มดัดอ่อนในเสื้อกล้ามสีดำสวมทับด้วยแจ็คเก็ตสีเงินเข้ากับกางเกงสีเดียวกัน..ลิ้นแดงสดแลบเลียริมฝีปากก่อนจะอ่านประโยคในกระดาษสีขาวในมือต่อ..

ย่างเข้าปีที่เจ็ดแล้วสินะ..ฟังดูเหมือนนาน..แต่ความรู้สึกที่ได้พบกันครั้งแรกยังคงอยู่ในความทรงจำ..เหมือนเพิ่งจะผ่านมาเมื่อวานนี้เอง..และไม่เคยรู้สึกเบื่อที่จะอยู่ด้วยกันเลยซักครั้ง..ตรงกันข้าม..อยากจะอยู่ใกล้..อยากจะรู้จักให้มากกว่านี้.....ไฟสลัวๆแบบนี้ก็ยังเห็นใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆแดงเข้มขึ้น..ร่างสูงกระแอมเล็กน้อยแก้เขิน..แล้วจึงอ่านบทความที่นั่งเขียนมาทั้งคืนต่อไป..

ในความสัมพันธ์ของเรา..สำหรับตัวชั้นแล้ว..มีแต่คำว่าขอบคุณเต็มไปหมด..คอนเสิร์ตครั้งแรก..ยังจำได้ว่ามือนายอุ่นแค่ไหน..และมือของชั้นมันเย็นและสั่นแค่ไหน..คำที่พร่ำบอกตลอดว่า.. ไม่เป็นไรๆ..นายทำได้ มีความหมายสำหรับชั้นมากมาย..กำลังใจที่ถูกส่งมาจากสายตาคู่นั้น..ทำให้พละกำลังที่หายไปกลับคืนมาไม่รู้กี่ร้อยกี่พันเท่า..รอยยิ้มนั้นที่เหมือนจะบอกอยู่เสมอว่า.. ยังอยู่ตรงนี้นะ.. ..ไม่ว่าจะเหนื่อยล้าจากไหนมาก็ตาม..นายก็จะมีวิธีทำให้ชั้นสดชื่นขึ้นทุกครั้ง..ช่วงเวลาสำคัญในชีวิตต่างๆก็จะมีนายคอยอยู่ข้างๆสนุกไปด้วยกันหรือคอยปลอบเวลาร้องไห้..ขอบคุณมากที่ดีต่อกันมากมายขนาดนี้..และเหนือสิ่งอื่นใด..ขอบคุณที่อยู่ข้างๆกันทั้งยามที่มีเสียงหัวเราะและน้ำตา..และสุดท้ายนี้ก็อยากจะบอกว่า..ว่างๆก็แวะไปที่บ้านบ้างก็ได้นะ..คุณแม่กับเจ้าเรโอะบ่นคิดถึง............จาก อคานิชิ จิน..

พอสิ้นเสียงทุ้มนุ่ม....เสียงกรี๊ดกระหึ่มฮอลก็ดังขึ้นแทนที่..ร่างสูงเหลือบมองคนตัวบางที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก..ตัวเองเป็นคนอ่านก็เขินจะแย่อยู่แล้ว..แล้วคนที่ถูกเขียนถึงล่ะ..ไม่ต้องพูดถึง..ยืนหน้าตาแดงก่ำ..ก้มหน้างุดๆแล้ว..

....น่ารักชะมัด...

ร่างเล็กรู้ตัวว่าถึงคิวของตนแล้วจึงกระแอมเบาๆ..สูดหายใจลึกๆเรียกกำลังใจแล้วเริ่มอ่านบทความที่เตรียมมา...

ถึงจิน........เคยสงสัยบ้างไหมว่าทำไมชั้นถึงชอบอยู่ใกล้ๆนาย..ทั้งๆที่มีแต่คนบ่นทั้งนั้นว่านายน่ะไม่ต่างจากเด็กไม่รู้จักโต.. เสียงหัวเราะจากแฟนๆดังขึ้น..ร่างบางเงยหน้าหัวเราะน้อยๆแล้วปรายตามองไปทางอีกคนที่ยิ้มเก้อเกาหัวแก้เขินอยู่...

ก็เพราะความใจดีของนายและรอยยิ้มสดใสที่ตรึงชั้นไว้ไม่ให้สามารถไปไหนได้อีกงัยล่ะ..รู้ตัวอีกทีก็ติดหนึบเป็นปาท่องโก๋กันไปแล้ว....ดูแลเด็กโตๆซักคนก็ไม่ใช่เรื่องยากนี่นา.. ถึงตรงนี้เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นอีกครั้ง..

แต่บางครั้งเด็กโตๆอย่างนายก็เป็นผู้ใหญ่ได้ดีเกินคาด..เวลาที่พวกเราไม่เข้าใจกัน..บางครั้งตัวชั้นที่ใช้แต่อารมณ์ก็ต้องยอมจำนนต่อเหตุผลของนายทุกครั้งไป..ตอนที่เกิดอุบัติเหตุตอนที่เล่นคอนเสิร์ต..ชั้นได้เห็นความห่วงใยและได้รับการดูแลมากมาย..ตอนนั้นถึงแม้ว่าจะเจ็บ..แต่ชั้นก็รู้ว่าจะต้องไม่เป็นไร..เพราะนายอยู่ตรงนี้..ขอบคุณนะ.. หันไปส่งยิ้มให้อีกคน..

อยู่กับนายแล้วชั้นรู้สึกเป็นตัวของตัวได้มากที่สุด..สบายใจมากที่สุดและชั้นก็รู้ว่าเวลานายอยู่กับชั้นนายก็เป็นตัวเองจริงๆเหมือนกัน..ระหว่างเรา..ไม่มีอะไรต้องปิดบัง..ชั้นดีใจที่เราได้ก้าวไปข้างหน้าพร้อมๆกัน..ดีใจที่ได้รู้จักกับนาย..และดีใจเช่นกันที่ไม่ว่าจะหันไปมองเมื่อไหร่นายก็อยู่ข้างๆตรงนี้..เป็นกำลังใจให้กันและกัน..ชั้นสัญญาว่าจะรักษารอยยิ้มของนายที่ชั้นชอบมากที่สุดให้อยู่กับนายตลอดไป............จากคาซึยะ...

เสียงปรบมือและเสียงกรี๊ดจากเหล่าแฟนเพลงดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้งจนกระทั่งเสียงเพลงขึ้น....เพลงแล้วเพลงเล่า..จนกระทั่งรายการจบไป...

และเมื่อรอพบกับแฟนๆเสร็จเรียบร้อย..ฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้น..สองร่างที่เดินออกมาจากสตูดิโอพร้อมกันเพื่อกลับบ้าน..มือใหญ่กระชับมือเล็กกว่าให้แน่นขึ้น..แต่ต่างคนก็ยังต่างเงียบ..หันหน้ามองคนละฟากถนน..

เขินจนพูดอะไรไม่ออกแล้ว...

เพราะเจ้าเรียวแท้ๆเชียว...ถึงคิวเป็นโปรดิวเซอร์ทีล่ะสั่งใหญ่เลย.. จินพูดขึ้นทำลายบรรยากาศเงียบๆที่น่าอึดอัด..บ่นไปถึงเจ้าเพื่อนตัวแสบอีกคนที่เป็นคนมอบหมายให้เค้ากับคาเมะรับผิดชอบช่วงจดหมายนี้..

แต่....ก็ดีนะ..ชั้นรู้สึกดีจัง...ที่ได้ยินจินพูดแบบนั้น.. ร่างบางก้มหน้าก้มตาพูดอุบอิบ..กระชับมือใหญ่ตอบรับ...

แล้วความเงียบที่น่าอึดอัดก็ทำงานขึ้นอีกครั้ง......

จนกระทั่งทั้งคู่เดินมาถึงรถส่วนตัวของจิน..

ว่าแต่คาเมะลืมคำว่าอะไรไปหรือเปล่า.. จินเท้าแขนที่ตัวรถจ้องหน้าคนที่อยู่อีกฝั่งที่กำลังจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง..

ร่างเล็กได้ยินดังนั้นก็รีบเปิดประตูเข้าไปในรถทันที..ร่างสูงขำออกมาเบาๆกับท่าทางเขินอายน่ารักๆนั่น..

คำว่า...รัก...จะพูดออกทีวีได้งัยล่ะ.. ร่างเล็กบอกเขินๆ..เมื่อเห็นว่าร่างสูงเข้ามานั่งในรถแล้ว..

ร่างสูงยิ้มกว้าง...คำคำนี้..จากคนคนนี้..ได้ยินเมื่อไหร่มันก็ชื่นใจ..หัวใจเต้นแรงได้เสมอเลย...

นั่นสินะ... ร่างสูงตอบรับ..ค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าหาอีกฝ่าย..ใกล้ขึ้น..ใกล้ขึ้น...จนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม..แล้วริมฝีปากอ่อนนุ่มก็ค่อยๆประทับลงบนกลีบปากบางที่เผยอรอรับความรักอย่างเต็มใจ...

รสจูบที่นุ่มนวล..อ่อนหวาน..ออดอ้อน..ที่ร่างสูงชักนำให้ร่างบางคล้อยตามนั้น..ทำให้ร่างกายรู้สึกเหมือนไร้น้ำหนัก..ตัวเหมือนจะลอยขึ้นสู่สวรรค์..อุ้งมืออบอุ่นที่ประคองแก้มใสอย่างทะนุถนอมค่อยๆไล้เบาๆไปตามผิวเนียนไปจนถึงท้ายทอย..จนสัมผัสกับผมเส้นเล็กนุ่มเหมือนเส้นไหม..แล้วจึงกดเข้าหาตัวให้รับรสจูบได้เต็มอิ่มยิ่งขึ้น..มืออีกข้างตระกองกอดเอวบางให้แนบสัมผัสไปทุกส่วน..ความรักความอบอุ่นที่มีให้แค่นายเท่านั้น..

แขนเรียวเล็กทั้งสองข้างก็ยกขึ้นวาดล้อมรอบบ่ากว้าง..ประโยคที่ว่า.. ไม่ว่าเมื่อไหร่ในอ้อมกอดของจินก็อบอุ่นและให้ความรู้สึกดีกว่าที่ไหนๆในโลกนี้..และยังทำให้รู้อีกด้วยว่า..ตนเองเป็นที่รักและสำคัญมากเพียงใด.. ประโยคนี้ก็พูดออกทีวีไม่ได้เหมือนกัน....

ร่างสูงค่อยๆผละจูบออกมาอย่างอาลัยรสหวานที่ได้รับจากกลีบปากบางที่ตอนนี้แดงตึง..จนอดใจไม่ไหวต้องจุ๊บเบาๆไปอีกครั้ง..

เด็กไม่รู้จักโตคนนี้ก็จูบแบบนี้ออกทีวีไม่ได้ด้วยเนอะ... จินพูดอมยิ้ม..

มือเล็กทุบอกแกร่งไปอย่างไม่จริงจังนัก..

บ้า.... อมยิ้ม..คิดเรื่องเดียวกันอยู่เลย...

Through the years as the fires start to mellow,
Burning lines in the book of our lives
Though the binding cracked and the pages start to yellow
Ill be in love with you
Longer than thereve been fishes in the ocean
Higher than any birds ever flew
Longer than thereve been stars up in the heaven
Ive been in love with you
I am in love with you..

เสียงเพลงหวานซึ้งจากเครื่องเล่นซีดีในรถ..คาเมะที่นั่งซบไหล่คนที่กำลังขับรถอยู่ฟังความหมายแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้..

เพลงเพราะจังนะ.. พูดขึ้นเบาๆ..

เนื้อหาเหมือนเรื่องของเราเลย.. จินตอบ..

ขนาดนั้นเชียว...พูดกลั้วหัวเราะ..

ขนาดนั้นเลยแหละ..ตอบพร้อมหัวเราะตาม..

เมื่อเวลาผ่านไปครู่ใหญ่..รถแวนสีขาวก็มาจอดหน้าบ้านหลังหนึ่ง...

ถึงแล้วล่ะ.. พูดพร้อมเก็บข้าวเก็บของของตัว...

จะนอนบ้านเหรอ..ไม่เปลี่ยนใจนะ.. จินถามอีกคนอ้อนๆ..

อื้ม.. ตอบสั้นๆ..

ไม่ไปนอนบ้านจินแน่นะ..คาเมะไม่ได้ไปนานแล้วนะ.. ยังคงอ้อนต่อ...

ไม่ไปหรอก..พรุ่งนี้มีซ้อมแต่เช้าจินลืมแล้วเหรอ.. ก็ถ้าไปนอนบ้านจินนะพรุ่งนี้ต้องเต้นไม่ไหวแหงๆ...><

ปล่าว..ไม่ได้ลืม..แค่คิดว่าคืนนี้ต้องนอนคนเดียวอีกแล้ว.. จินเริ่มทำเสียงน้อยอกน้อยใจ..

งั้นก็กอดซะให้พอแล้วเดี๋ยวเราจะได้เข้าบ้าน.. คาเมะหัวเราะกับท่าทางเด็กๆนั่น..อ้าแขนกว้าง..

จินหัวเราะ..ก่อนจะตอบกลับมา..

กอดอย่างเดียวไม่พอหรอก..ยิ่งถ้ากอดตอนนี้แล้วด้วยล่ะก็.......... ทำตาวิบวับ..จนคาเมะต้องตีเผียะไปที่แขนซักที..

ทะลึ่ง..!!

นึกออกแล้วๆ..คืนนี้จินนอนนี่ดีกว่า..ป่ะ.. ทำท่าจะเปิดประตูออกไปแต่คนตัวเล็กก็ร้องห้ามไว้ก่อน..

เดี๋ยวๆ..ไม่ได้นะ...

ทำไมล่ะ..เนี่ยดึกแล้ว..จินก็เริ่มง่วงแล้วด้วย..ขับรถต่อก็อันตรายนะ..บ้านจินก็อีกไกลเหมือนกัน..จะได้เซฟเวลาพักผ่อนงัย... เริ่มชักแม่น้ำทั้งห้า..

แต่ห้องรกนะ..ยังไม่ได้เก็บเลย... รายนี้ก็ชักจะใจอ่อน..

ไม่เป็นไรๆ..ห้องจินรกกว่าห้องคาเมะอยู่แล้วล่ะ.. ทำท่าโบกไม้โบกมือในอากาศ..

อืม..ก็ได้..เข้ามาสิ... คาเมะพูดเสียงเบา..แต่จินก็ได้ยินอย่างชัดเจน..ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งสองอันต่อกันเลย.....

เพราะเวลาค่อนข้างดึก..ชั้นล่างของตัวบ้านจึงไม่มีใครอยู่ซักคน..เปิดทางสะดวกให้อคานิชิมากมาย...

หิวอีกหรือเปล่า..อยากทานอะไรมั๊ย.. คาเมะเดินไปเปิดตู้เย็น...

อืม..อยากกินเต่า.....แหะๆ..เอาแซนวิชซักอันก็ดีจ้ะ... รีบเปลี่ยนคำตอบเมื่อเห็นหน้าสวยมองดุๆ..

อืม..จินไปอาบนำก่อนก็ได้เดี๋ยวค่อยลงมากิน...อะไรอยู่ตรงไหนจำได้ใช่มะ..

จำได้..งั้นเดี๋ยวขึ้นไปอาบน้ำแป๊บนึงแล้วเดี๋ยวลงมานะ.. พูดจบก็เดินขึ้นบันไดไป..สักพักก็ได้ยินเสียงอาบน้ำดังแว่วลงมาถึงชั้นล่าง..คาเมะอมยิ้มก่อนจะประกบแฮมกับชีสแผ่นลงบนขนมปัง..รินนมสดไว้ให้อีกแก้ว..

แค่ยืนทำแซนวิชให้ก็รู้สึกดีขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย..ได้ทำอะไรๆให้..แค่นี้ก็มีความสุขมากมายขนาดนี้แล้ว...

ซักพักร่างสูงก็เดินลงบันไดมาพร้อมกับกลิ่นสบู่หอมกรุ่น..ชุดนอนลายทางสีน้ำเงินเข้มของเจ้าตัวที่ถูกหยิบเอามาใส่จากตู้เสื้อผ้าของคาเมะที่ครึ่งหนึ่งจะเป็นเสื้อผ้าของเขา..

ขอบคุณนะ..น่าทานจัง..คาเมะไม่กินเหรอ... จินนั่งลงฝั่งตรงข้าม..หยิบแซนวิชเข้าปากพร้อมดื่มนมตาม...

ไม่ล่ะ..ไม่หิว.. นั่งเท้าคางมองคนรักที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย..

อิ่มหรือเปล่า..เอาอีกมั๊ย... ถามขึ้นอีกครั้งเมื่อคำสุดท้ายของแซนวิชแฮมชีสกลืนลงคอ..

พอแล้วล่ะ..ขึ้นข้างบนกัน..นายก็ไปอาบน้ำได้แล้ว..เดี๋ยวชั้นเก็บเอง จินยกกระดกนมสดในแก้วรวดเดียวหมดแล้วเดินไปล้างแก้วและจาน..เช็ดและเก็บคว่ำในตู้อย่างคล่องแคล่วเหมือนเป็นบ้านตัวเอง..แล้วจึงจัดแจงปิดไฟแล้วเดินตามขึ้นไปที่ห้องนอน...

ร่างสูงปิดไฟห้องแต่เปิดทีวีที่อยู่ปลายเตียงเอาไว้แทน..แสงสลัวๆจากทีวีก็พอจะทำให้คนที่นอนห่มผ้าเตรียมหลับอยู่บนเตียงเห็นร่างบางที่เดินเข้ามาในห้องหลังจากอาบน้ำเสร็จ..กลิ่นแป้งเด็กฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง..

ร่างสูงลุกขึ้นนั่งเท้าแขนตบปุๆที่เตียงตรงข้างตัว..ร่างเล็กจึงเดินมานั่งข้างๆ..แต่ก็ยังห่าง..ในความรู้สึกของร่างสูง..

อาบน้ำมาซะหอมฟุ้งเลย..ขอชื่นใจใกล้ๆได้มั๊ย.. จินบอกเสียงนุ่ม..รอให้ร่างบางขยับเข้ามาเองด้วยความเต็มใจ..

คืนนี้ไม่.....เอ่อ....ไม่ทำนะ.... ร่างเล็กก้มหน้าเขิน..บอกเสียงเบา..ที่นั่งไกลน่ะก็จงใจงัย..วันนี้เหนื่อยจริงๆ..อยากนอนแล้ว..

ก็ใครบอกว่าจะทำล่ะ..ขอกอดใกล้ๆเองนะ.. จินหัวเราะหึๆ..ขำกับท่าทางประหม่าเกินเหตุ..เข้าใจว่าเหนื่อย..ตัวเค้าเองก็เพลียเหมือนกัน..

ร่างเล็กจึงค่อยๆขยับเข้ามาใกล้...รับจุมพิตที่หน้าผากจากร่างสูง..แล้วจึงล้มตัวลงนอน..จินจับผ้าห่มคลุมให้พอดีอก..ก้มลงไปจูบที่ดวงตาทั้งสองข้างให้หลับฝันดี..แล้วกอดร่างเล็กบอบบางนี้เอาไว้..ลูบหลังขึ้นลงเบาๆเหมือนกล่อม..พรมจุมพิตแผ่วเบาไปทั่วใบหน้า..ไออุ่นจากรักทั้งสองสามารถสัมผัสได้..แล้ววันนี้ก็หมดลงไปอีกวันด้วยเสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอและรอยยิ้มอ่อนๆที่ระบายบนใบหน้าของทั้งสองยามหลับใหล.....

รอคอยเช้าวันใหม่ที่ใจสองดวงจะมีรักมอบให้แก่กันเสมอและ..ตลอดไป..

Each sunrise before I open my eyes
A picture of you is clearly in my mind
Its embedded deeply inside my heart
A love that grows like a running vine.
For each star I see in a nighttime sky
I have reasons why I love you like I do
You light my life in a very special way
In this world no one is just like you.
My heart was cold like a snowy day
Now its warm like a mid summer sun
Your loving me affected me that way
For me youll always be the only one.

::+::+::+Never..End+::+::+::