"เย้ๆ..พี่จิน.."เด็กน้อยตัวจิ๋ววิ่งเข้าไปกอดหมับที่ขาทันทีที่ร่างสูงเปิดประตูเข้ามา..

"คาซึจัง..ไปกอดพี่เค้าแบบนั้นเดี๋ยวพี่เค้าก็หกล้มหรอกลูก.."คุณแม่ยังสาวโผล่หน้าจากในครัวมาเอ็ดลูกชายเบาๆ..จินจึงอุ้มร่างจ้อยนั้นขึ้นมาหอมแก้มซ้ายแก้มขวาฟอดใหญ่ๆด้วยความหมั่นเขี้ยว..เจ้าตัวเล็กได้แต่หัวเราะคิกคักด้วยความจั๊กจี้..

"นั่งเลยจิน..อาหารเสร็จหมดแล้วล่ะ..คาซึจังช่วยแม่จัดโต๊ะทีลูก.."หันไปบอกลูกชายของเธอ..จินที่อุ้มเด็กน้อยจึงเดินมาถึงโต๊ะทานอาหารแล้วจึงวางร่างน้อยๆลงให้เด็กชายวิ่งไปหยิบจานมาจัดบนโต๊ะ..

อาหารมื้อนั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ..ถึงคาซึจังจะไม่มีพ่อแต่คาซึจังได้ความรักจากแม่มาเต็มเปี่ยม..พี่ชายข้างห้องก็รักคาซึจังกว่าใคร..คาซึจังไม่เคยเหงาเลย..ถึงคุณแม่จะไม่ค่อยว่าง..พี่ชายตัวสูงก็จะมาคอยดูแลและอยู่เป็นเพื่อนเสมอแลกกับขอยืมเปียโนซ้อมมือ..และข้าวเย็นในบางวัน..รอยยิ้มสดใสของเด็กตัวเล็กๆก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่นักศึกษาดนตรีสากลเมเจอร์เปียโนอย่างจินเต็มใจเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้..ใบหน้าอ่อนเยาว์ไร้เดียงสาที่น่ารักน่าทะนุถนอม..เห็นทีไรกลับมาเหนื่อยๆจากมหาวิทยาลัยก็หายเป็นปลิดทิ้งทุกที...

เปียโนตัวเก่าแต่คุณภาพเสียงยังดีที่ตั้งอยู่ที่มุมห้อง..สมบัติชิ้นเดียวของนักเขียนอย่างแม่ของคาซึยะที่พ่อนักแต่งเพลงทิ้งเอาไว้ให้ก่อนตาย..ตอนนี้นิ้วยาวเรียวของชายหนุ่มกำลังกดไล่คีย์แล้วจึงบรรเลงเป็นเพลง..หลังจากอิ่มอร่อยกับมื้ออาหาร..

เจ้าตัวเล็กเมื่อได้ยินเสียงเพลงเท่านั้นแหละ..ทิ้งจานข้าวเดินมาปีนขึ้นตักกว้าง..นิ้วเล็กๆจิ้มไปมั่วๆ..เพลงที่ฟังเพราะอยู่ตอนแรกถูกเจ้าตัวเล็กป่วน กลายเป็นเสียงที่ฟังแล้วแสบแก้วหูชะมัด..

"นี่..อย่ากดมั่วแบบนั้นสิคาซึจัง..เพลงของพี่จินฟังไม่รู้เรื่องหมดเลย.."จินก้มลงบอกเจ้าตัวเล็กที่นั่งพิงอกของเขาอยู่..กลิ่นแชมพูเด็กหอมกรุ่น..ใบหน้าจิ้มลิ้มแหงนมาสบตา..

"ก็คาซึอยากเล่นด้วยนี่นา.."

"อืม..งั้นเดี๋ยวพี่จินจะเล่นเพลงแล้วให้คาซึจังร้องเอามั๊ย.."

"ก็ได้..แต่พี่จินต้องเล่นเพลงที่คาซึร้องได้นะ.."

"ครับๆ...."

นิ้วยาววางลงบนคีย์อีกครั้ง..เสียงทุ้มๆและเสียงแหลมประสานเสียงกัน..ถ้าถามเรื่องความไพเราะ..ก็คงจะไม่เพราะนักหรอก..แต่ถ้าถามถึงอารมณ์ของคนทั้งสองที่สื่อออกมา..ใครฟังก็อดยิ้มตามไม่ได้..

....Twinkle, twinkle, little star
How I wonder what you are!
Up above the world so high
Like a diamond in the sky
Twinkle, twinkle, little star
How I wonder what you are.....

*********************

"นี่ๆ..วันกีฬาวันพรุ่งนี้คุณพ่อของมิกิจะมาดูด้วยแหละ..แล้วคุณพ่อของคาซึจังล่ะ.."เด็กหญิงผมลอนน่ารักคนหนึ่งจีบปากจีบคอคุยกับเด็กชายตัวเล็ก ขณะที่กำลังต่อบล็อคไม้ตอนพักกลางวัน ที่โรงเรียนอนุบาลละแวกบ้าน..

"เหรอ..ดีจัง..เราไม่มีคุณพ่อหรอก..มีแต่คุณแม่แล้วก็พี่ชายข้างห้อง..แต่พี่จินของเรานะเท่ที่สุดเลย..เล่นเปียโนก็เป็นด้วย..มาเล่นให้คาซึฟังบ่อยๆ.." คาซึจังเล่าด้วยความภาคภูมิใจ..

"พี่ชายข้างห้อง..ก็ไม่ได้เป็นอะไรกับคาซึจังไม่ใช่เหรองัย..เป็นคนอื่นยังงัยก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดไปเหมือนอย่างคนในครอบครัวหรอก.." เด็กหญิงพูดแจ้วๆในขณะที่คนฟังเริ่มหน้าเบ้..

"ไม่จริงง่ะ..คาซึไม่คุยกับมิกิจังแล้ว.." อะไรไม่มีทางหรอก..พี่จินต้องอยู่กับคาซึตลอดไป..

....เย็นวันนั้น....

"หน้าตูมมาเชียวลูก..เป็นอะไรคับ.." คุณแม่คนสวยนั่งยองๆคุยกับลูกชายที่เดินออกจากประตูโรงเรียนด้วยใบหน้าเหม็นบูดขนาดหนัก..

"แม่มาทำไมอ่ะ..พี่จินล่ะ.." เจ้าตัวเล็กเริ่มงอแงเมื่อไม่เห็นคนที่มารับเป็นประจำทุกวัน..ก็โรงเรียนของคาซึเป็นทางผ่านกลับบ้านของพี่จินพอดีนี่นา..

"อะไรกันลูกคนนี้นี่..เดี๋ยวนี้รักคนอื่นมากกว่าแม่แล้วเหรอ..น้อยใจจัง.." คุณแม่พูดยิ้มล้อๆ..โยกหัวลูกชายเบาๆ..เด็กชายเหลือบตาขึ้นมอง..

"ป่าวซะหน่อย.." พูดอุบอิบ..

"วันนี้พี่จินอยู่ติวกับเพื่อนที่มหาวิทยาลัย..กลับเย็น..แม่เลยมารับเอง" จูงมือเจ้าตัวเล็กเดินกลับบ้าน..

"แม่ฮะ..พรุ่งนี้วันกีฬาให้พี่จินมาด้วยได้ป่าว.." จะพาพี่จินไปบอกมิกิจังเลยว่าพี่จินจะอยู่กับคาซึตลอดไป..

"อืม..แม่ก็ไม่รู้ว่าพี่จินเค้าจะว่างหรือเปล่า..ไว้ตอนเย็นๆคาซึจังรอถามพี่เค้าเองดีมั๊ยคับ.."

"ฮะ.." เด็กชายรับคำ..นั่นสิ..เดี๋ยวก็เจอพี่จินแล้วนี่นา..

พระอาทิตย์ค่อยๆลาลับขอบฟ้า..คาซึจังทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว..นั่งรอพี่จินดูไอ้มดแดงจบไปสองสามม้วนแล้ว..พี่จินเมื่อไหร่จะมาซักที..คาซึง่วงแล้วนะเนี่ย..

ร่างเล็กหาวหวอดๆ..หนังตาเริ่มหนัก..จนกระทั่งผลอยหลับไปที่โซฟาตัวนุ่ม..ในมือยังกอดรีโมททีวีอยู่เลย..

ในขณะเดียวกันคุณแม่คนเก่งของคาซึจังก็กำลังปั่นต้นฉบับหัวหมุนติ้วๆ..ต้องส่งให้ทันในคืนนี้ไม่อย่างนั้นวันกีฬาของลูกชายในวันพรุ่งนี้คงไปไม่ได้..นั่งทำงานอยู่ก็มีเสียงออดดังขึ้นหน้าบ้าน...

"คาซึจัง..พี่จินมาแล้ว..ไปเปิดประตูให้พี่จินหน่อยเร็วลูก.."หล่อนเรียกลูกชายดังๆเมื่อเสียงออดยังคงดังอยู่..แต่เมื่อไม่ได้เสียงตอบรับจึงต้องลุกไปเปิดให้..เดินผ่านชุดรับแขก..ลูกชายของเธอนอนหลับปุ๋ยให้ไอ้มดแดงดูซะแล้ว..

"เข้ามาก่อนๆ..ทานอะไรมาหรือยัง..ข้าวอยู่บนโต๊ะทานได้เลยนะ..เปียโนก็ตามสบายนะ..พี่วานหน่อยนึง..พาคาซึจังเข้านอนที..พี่ยุ่งมากเลย.."สั่งยาวพรืดแล้วก็เดินเข้าห้องทำงานปิดประตูไปเลย..จินได้แต่งงๆ..อะไรกัน..ว่าจะมาแค่ยืมน้ำตาล..แต่ก็ดีเหมือนกัน..กับข้าวที่ทำเองน่ะมันไม่อร่อยเท่าไหร่หรอก..

จินเดินไปยังโต๊ะกินข้าว..จัดการอาหารบนโต๊ะเรียบร้อยแล้วจึงเก็บล้างก่อนที่จะเดินไปหาเจ้าตัวเล็กที่หลับอยู่บนโซฟา..

"คาซึ..คาซึจัง.."จินเรียกเบาๆ..เจ้าตัวเล็กก็ได้แต่พลิกตัวหนีไม่มีทีท่าว่าจะตื่น..ร่างสูงจึงค่อยๆช้อนร่างเล็กนั้นขึ้น..อุ้มไปวางที่เตียงนอนในห้องของเจ้าตัว..จินห่มผ้าให้เรียบร้อยกำลังจะเดินออกไป..มือเล็กๆก็คว้าหมับที่ชายเสื้อ..

"พี่จินหรอฮะ.."เสียงงัวเงียเรียกเอาไว้..จินจึงหันมานั่งยองๆที่ข้างเตียง..

"ครับ..มีอะไรเจ้าตัวยุ่ง.." ปัดผมนิ่มที่ปรกหน้าผากออก..

"คาซึรอพี่จินตั้งนาน..พี่จินมาช้าจัง.."ขยี้ตาตัวเองพร้อมบิดขี้เกียจ..

"พี่จะสอบน่ะครับเลยอยู่อ่านหนังสือกับเพื่อน..คาซึจังอยากเจอพี่ทำไมครับ.."

"พรุ่งนี้พี่จินไปงานโรงเรียนของคาซึนะ..นะฮะ.." กอดแขนร่างสูงอ้อนๆ..

"อืม..พรุ่งนี้พี่มีสอบด้วยสิ..แต่พี่จะรีบมาให้ทันนะครับ.."จินรับปากเมื่อเห็นดวงตาแป๋วๆนั้นทำท่าจะร้องไห้ออกมา..

"จริงๆนะฮะ.." ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มในทันทีที่ได้ยิน..

"ครับ..นอนได้แล้วนะ.." ดึงผ้าห่มขึ้นมาให้..

"พี่จินฮะ..เพื่อนพี่จินน่ารักกว่าคาซึหรือเปล่า.." ถามตาแป๋ว..

"คาซึน่ารักกว่าเพื่อนพี่จินพันเท่าเลยครับ.." จินพูดกลั้วหัวเราะ..ไอยูมันจะไปน่ารักกว่าคาซึจังของพี่จินได้งัยกัน!

"ค่อยยังชั่ว.."เด็กแก่แดดพูดพลางถอนหายใจแล้วยิ้มให้..จินหายใจขัดเลยทีเดียว..

"นอนได้แล้ว.." พูดยิ้มๆกำลังจะลุกขึ้น..

"พี่จินอยู่ก่อนไม่ได้เหรอ..รอให้คาซึจังหลับก่อนนะ.." ดึงแขนเสื้อร่างสูงไว้..

"ครับ.....................................เอ้าหลับตาสิ.."ร่างสูงลงมานั่งยองๆที่เดิมอีกครั้ง..เจ้าตัวเล็กก็เอาแต่จ้องเค้าจนต้องบอกให้เจ้าตัวน้อยนี่หลับตา..

"ถ้าคาซึจังหลับตาพี่จินก็ไปน่ะสิ.." ส่งสายตาออดอ้อนมาให้..

"สัญญาครับจะอยู่จนกว่าจะหลับ.." จินคว้ามือนุ่มๆมากุมไว้..ร่างเล็กๆนั้นตะแคงเบียดมาทางฝั่งเค้า..หลับตาลงและค่อยๆผ่อนหายใจอย่างสม่ำเสมอ..จินพิศมองดวงหน้านั้น..อยากตะโกนดังๆให้ลั่นห้อง..

~คาซึจัง..ทำไมไม่เกิดให้เร็วกว่านี้ซักสิบปีน๊า~

แล้วเช้าวันรุ่งขึ้นก็มาถึง..

เด็กชายตัวเล็กๆคิ้วเข้มๆปากแดงๆตื่นมาอาบน้ำเช้าผิดปกติ..เมื่อตัวหอมฟุ้งแต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็วิ่งตึงๆมาหาคุณแม่ที่กำลังจัดอาหารลงกล่อง..

"แม่..เสร็จยังเล่า..เร็วๆหน่อยสิ.."เจ้าตัวเล็กสั่งสุดฤทธิ์..

"จ้าๆ..แม่ก็รีบแล้วงัย..เนี่ยต้องจัดให้พี่จินด้วย..เดี๋ยวพี่จินไม่มีข้าวกลางวันกิน.."

"แต่แม่ยังไม่ไม่ได้แต่งตัวเลยนะ.."

"เดี๋ยวแม่แต่งแป๊บเดียว.."

"ไม่เอา..แต่งแป๊บเดียวก็ไม่สวยน่ะสิ..แม่ไปแต่งตัวดีกว่า..เดี๋ยวกล่องพี่จินคาซึจัดการเอง.." ยืดอก..เชื่อมือคาซึได้เลย..

"งั้นแม่ฝากด้วยละกันนะ.."เธอถอดผ้ากันเปื้อนออกก่อนจะไปอาบน้ำแต่งตัวบ้าง..

คาซึจังลากเก้าอี้ตัวเล็กมาที่หน้าเคาเตอร์..ปีนขึ้นไปยืนแล้วคาดผ้ากันเปื้อน..ลงมือจัดการพร้อมฮัมเพลงไปอย่างสบายใจมาก..

เวลาสายๆสองแม่ลูกจึงจูงมือกันออกจากอพาร์ทเม้นท์ย่านใจกลางเมือง..

เมื่อทั้งคู่มาถึงสนามกีฬาของโรงเรียน..คุณแม่ก็จัดการปูที่นั่งปิกนิกริมขอบสนาม..ท่ามกลางเสียงพูดคุยของเด็กๆ..หรือแม้แต่ผู้ปกครองด้วยกันเอง..

"หวัดดีคาซึจางงงงงงงงงง..."เด็กหญิงผมลอนคนเดิมในชุดกระโปรงฟูฟ่องสีฟ้าอ่อนวิ่งเข้ามาทักเพื่อนสนิทของเธอ..

"ไหนล่ะพี่ชายคนเท่ของคาซึจังน่ะ.."เด็กหญิงทำท่าชะเง้อซ้ายขวา..

"เดี๋ยวมา..พี่เค้าติดสอบ..แล้วไหนพ่อของมิกิจังล่ะ.."ทำท่าชะเง้อเลียนแบบซะจนคุณแม่หัวเราะพรืดออกมา..

"อยู่โน่นงัย..."นิ้วป้อมๆชี้ไปทางชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานซึ่งยืนคุยกับสาวสวยคนหนึ่งอยู่..

"คุณพ่อของมิกิจังคุยกะใครอยู่น่ะ.."เด็กคิ้วเข้มถามงงๆ..หน้าไม่คุ้นเลยนี่นา..

"อืมนั่น..คุณแม่คนใหม่.."เด็กหญิงบอกเสียงเศร้า..

"นั่นงัย..ทีคุณแม่ของมิกิจังก็ไม่เห็นจะอยู่กะมิกิจังตลอดไปซะหน่อย.."เด็กชายพูดอย่างเป็นต่อ..

"ไม่จริงง่ะ..คาซึจังบ้า!! คุณแม่จะอยู่กับเราตลอดไป!!" เด็กหญิงตะคอกใส่หน้าเด็กชายตัวเล็กทั้งที่เจ้าตัวยังงงๆว่าพูดอะไรผิด..แล้วหันหลังวิ่งออกไป..

"คาซึพูดไม่ดีกับมิกิจัง..ต้องไปขอโทษรู้มั๊ยครับ.." แม่ของเจ้าตัวจ้อยลูบหัวลูกชายเบาๆ..เคยได้ยินมาบ้างเรื่องครอบครัวที่ไม่ค่อยจะแข็งแรงของมิกิจัง..

"แต่เมื่อวานนี้มิกิจังก็ว่าพี่จินนี่นา.." เด็กชายตอบปากยื่น..

"คาซึเป็นลูกผู้ชาย..คาซึเข้มแข็งกว่ามิกิจังนี่ครับ.." คุณแม่บอกเสียงอ่อน..เจ้าตัวเล็กจึงพยักหน้าตอบทั้งที่ยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรซักเท่าไหร่..

เวลาสายเกือบเที่ยง..การแสดงของป.1จบลงแล้วและคิวต่อไปเป็นของอนุบาล3..คิวของคาซึยะ..

"แม่พี่จินยังไม่มาเลย.."เด็กชายเริ่มงอแง.."คาซึไม่ต้งไม่เต้นมันแล้ว.."

"อุตส่าห์ซ้อมมา..เดี๋ยวพี่จินก็คงมาถึงนะครับ..เต้นให้แม่ดูก็ได้.."พยายามหว่านล้อม..

แล้วทันใดนั้น..

"เฮ้อ.....ผมมาทันหรือเปล่า.."ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาบริเวณสนามที่เจ้าตัวเล็กยืนงอแงอยู่ด้วยความรีบร้อน..เหงื่อชื้นไหลตามไรผมลงมาตามโครงหน้า..ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเด็กชายตัวเล็กก็กระโดดเข้าใส่จนล้มไปทั้งคู่..

"คาซึรออยู่นะเนี่ย..นึกว่าจะเบี้ยวกันซะแล้ว.."แขนบอบบางโอบคอร่างสูงเอาไว้แถมหัวเราะคิกคักข้างหูซะอีก..กระดาษทิชชู่ในมือเล็กเช็ดใบหน้าคมให้..

"คุณครูเรียกแล้วคาซึ.."คุณแม่สะกิดเรียกลูกชาย..แหม..พอจินมานี่อารมณ์ดีทันตาเห็นเชียวนะ..ใครเลี้ยงลูกเธอให้ขี้อ้อนแบบนี้เนี่ย..

เด็กชายจึงผละออกแล้ววิ่งไปหาคุณครูประจำชั้นที่คอยจัดแถวให้..

การแสดงจบไปด้วยดี..คาซึยะเต้นเต็มที่เพราะพี่จินมาดู..เหนื่อยจนแก้มแดง..เดินกลับที่นั่งของตน..

"คาซึเก่งมั๊ย..แม่ฮะ..พี่จิน.." หันถามคนโน้นทีคนนี้ที..

"น่ารักคับ..น่ารักที่สุดเลย.."คุณแม่โยกหัวเจ้าลูกชาย..ร่างสูงหัวเราะตามไปด้วยแล้วจึงหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมา

"คาซึจัง..ถ่ายรูปหน่อย..มะ.." กวักมือเรียก..

ร่างเล็กๆจึงวิ่งมายืนเก็กท่าเป็นนายแบบให้จินถ่ายท่ามกลางเสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากตากล้องเองและคุณแม่ที่นั่งขำอยู่ใกล้ๆ...

เหนื่อยและ...ให้พี่จินเป็นนายแบบมั่งดีกว่า... ทำท่าปาดเหงื่อแล้วก็คว้ากล้องถ่ายรูปในมือจินมาถือไว้..

จินก็ทำท่าตลกๆให้ตากล้องตัวน้อยหัวเราะเสียงใสได้ไม่หยุดไม่หย่อน..ก่อนจะคว้าเอวเล็กๆนั้นให้มานั่งบนตักกว้าง...

มาๆถ่ายรูปคู่... จินหยิบกล้องในมือนิ่มคืน..แล้วเหยียดแขนออกไปจนสุด..

ยิ้มหน่อย..เซย์ชีสสสส!!! พูดให้เจ้าตัวเล็กพูดตาม...

ชีสสสสสสสสสสสส... พูดเสียงดัง..ยิ้มยิงฟันครบสามสิบสองซี่แล้ว...

แก้มนุ่มๆที่แนบแก้มเค้าอยู่ตอนนี้..เสียงหัวเราะสดใสที่ดังก้องอยู่ในหู..ร่างเล็กอุ่นๆหอมๆที่อยู่ในอ้อมแขน...ช่วงเวลาแห่งความสุขนี้จารึกลงในหัวใจ..เผื่อวันเวลาที่ต้องอยู่ไกลกัน..แค่นึกถึงเท่านั้น..รอยยิ้มจะได้สามารถระบายบนใบหน้าได้..แม้วันนั้นจะหนักหนาแค่ไหนก็ตาม...

คาซึ... เสียงเด็กผู้หญิงเรียกแจ้วๆ...จากที่กำลังเล่นสนุกกับพี่ชายคนเก่งก้ต้องหันไปตามเสียงเรียก..แล้วก็ต้องลุกออกไปเมื่อเห็นว่าเด็กหญิงในชุดกระโปรงฟูฟ่องคนนั้นกวักมือเรียก...

มีอะไรเหรอมิกิจัง... เดินมาหา..เด็กๆก็งี้..ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเมื่อกี๊เถียงกันอยู่...

คนนั้นเหรอพี่จินของคาซึ.. ใบหน้าอ่อนใสพยักเพยิดไปทางจินที่มองมางงๆ..

ใช่.. กอดอกเชิดใส่ซะเลย..

เหรอ....เท่จัง...มิกิอยากเป็นเจ้าสาวของพี่จินของคาซึได้มั๊ย.. พูดเขินๆบิดชายกระโปรงตัวเองเล่น..(วุ้ย!!เด็กสมัยนี้555+)

ง่า....ไม่เอาอ่ะ..ไม่ให้...พี่จินเป็นของคาซึนะ..ไม่ให้มิกิจังหรอก..เพราะพี่จินต้องอยู่กับคาซึตลอดไป.. ขึ้นเสียงหน้ามู่ทู่แล้วเดินหนีออกมาเลย..ทิ้งให้สาวน้อยงงๆกับเพื่อนของตน..

ไม่ได้ก็ไม่ได้สิ..คาซึยะนี่แปลกคน..แค่นี้ต้องโมโหด้วย..

เมื่อร่างเล็กเดินมาถึงที่ที่พี่จินและคุณแม่นั่งอยู่ก็กระแทกตัวลงบนตักกว้างๆที่เมื่อกี๊เพิ่งลุกออกมา..กอดอกปากยื่นหน้าบูด..งอนๆ..

เป็นอะไรไปลูก..ทะเลาะกับมิกิจังอีกแล้วเหรอ..ลูกนี่ไม่น่ารักเลย.. คุณแม่แอบบ่นลูกชาย..

ไม่ได้ทะเลาะซะหน่อย..คาซึแค่โมโห..ก็มิกิจังน่ะจะแย่งของของคาซึไปได้ยังงัย.. พูดใส่อารมณ์สุดฤทธิ์

มิกิจังเค้าจะเอาอะไรล่ะลูก..แบ่งๆกันไม่ได้เหรอ.. หยิกแก้มป่องๆอย่างหมั่นเขี้ยว..พยายามพูดสอน..

จะเอาอะไรคาซึก็แบ่งได้..แต่มิกิจังเค้าจะมาแย่งพี่จินอ่ะ..คาซึไม่ให้หรอก..ไม่ให้ใครด้วย..คาซึจะเป็นเจ้าสาวให้พี่จินเอง... ประกาศเสียงดังก้อง..จนแม่ของเจ้าตัวเล็กนี้จ้องหน้าเก้อๆของจินแล้วแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่....

อันนี้ต้องถามพี่จินแล้วล่ะนะ...เธอพูดปนหัวเราะ..คาซึตัวน้อยยิ่งโมโหหนักเข้าไปอีก..แม่ขำอะไรเนี่ย..มีอะไรน่าขำหรืองัย...

พี่จิน..พี่จิน.. หันหน้าเข้าหาร่างสูงมือเล็กจับสาบเสื้อเขย่าๆ..

ค้าบบบ.. จินขานรับ..

ให้คาซึเป็นเจ้าสาวของพี่จินนะ..ห้ามให้คนอื่นเป็นนะ..พี่จินเป็นของคาซึได้คนเดียวนะ.. ร่างเล็กอ้อนเอาแตใจ..

เอาจริงอ่ะ.. จินถามยิ้มๆ..

จริ๊ง... พยักหน้าจนคอแทบหลุดแล้วนั่น..

งั้นก็โอเค.. จินพูดยิ้มๆ...

เย้ๆ...สัญญาแล้วนะ..เกี่ยวก้อยสัญญาเร็ว.. นิ้วก้อยเล็กๆป้อมๆถูกยื่นออกมาก่อนที่นิ้วก้อยยาวเรียวของอีกคนจะเกี่ยวไว้...

สัญญาครับ.. จินตอบรับพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น..

............จุ๊บ!!.............

เจ้าตัวเล็กขโมยหอมแก้มร่างสูงไปฟอดใหญ่ๆ...ก่อนจะหัวเราะคิกคัก...

ร้ายใหญ่แล้วนะเรา.... คว้าร่างที่ทำท่าจะวิ่งหนีได้ก็จั๊กจี๋ไปที่เอวเล็กๆนั้น..คาซึยะได้แต่หัวเราะเอิ๊กอ๊ากจนหน้าแดง...

คุณแม่ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ..สวีทกันไม่เกรงใจแม่เลย...งานนี้คงจะได้ลูกเขยแทนลูกสะใภ้ซะแล้วมั๊งเนี่ย....

แสงแดดอ่อนแสงลงเรื่อยๆ..เสียงเหล่านกน้อยคุยกันจ้อกแจ้กพากันกลับรัง..เจ้าตัวดีสิ้นลายหลับคอพับคออ่อน..เรียกก็ไม่ยอมตื่น..สงสัยวันนี้จะคึกมากไปหน่อย..จินเลยต้องอุ้มร่างนี้กลับมายังอพาร์ทเม้นท์...

เสียงครางในลำคองึมงำเมื่อจินวางร่างเล็กๆนั้นบนเตียงนุ่ม..ดึงผ้าห่มจากปลายเตียงมาคลุมไว้..ปัดปอยผมทีปรกหน้าผากออก..ก่อนจะกดริมฝีปากอย่างแผ่วเบา..ส่งเด็กน้อยสู่ห้วงความฝันที่สวยงาม...

อย่าดื้อกับคุณแม่..เป็นเด็กดี..โตขึ้นอย่างแข็งแรงและมีความสุข..แล้วก็รอจินนะ...เราสัญญากันไว้แล้วนะ.. ร่างสูงพูดเบา..ยิ้มเศร้าๆ..

อยู่กับคาซึตลอดไปนะ....พี่จิน........ ร่างเล็กพลิกตัวตะแคงเข้าหาไออุ่น..งึมงำเบาๆ...คว้ามือร่างสูงมากอดไว้...

มือที่ว่างอยู่อีกข้างลูบผมเส้นเล็กนั้นอย่างแผ่วเบา..ทอดสายตามองร่างเล็กอย่างอ่อนโยน....จากนั้นจึงค่อยๆดึงมือตนออกจากมือนิ่มๆ..แล้วเดินออกจากห้องไป...

จะไม่บอกน้องก่อนจริงๆเหรอจิน..... น้ำเสียงเป็นกังวล..

ไม่อยากให้คาซึยะร้องไห้น่ะครับ...ที่สำคัญ..ยังงัยผมก็ต้องกลับมาหาเค้าอยู่ดี.. จินตอบยิ้มๆ..

แต่ก็คงนานเลยนะ.. เธอพูดอย่างเป็นห่วง..

ครับ..ที่ผ่านมาขอบคุณมากนะฮะที่ดูแลผมมาตลอด..เหมือนผมเป็นน้องชายแท้ๆของพี่เลย..ฝากบอกคาซึยะนะครับ..ไม่ว่าจะนานแค่ไหน..ผมจะกลับมาหาเค้าอย่างแน่นอน... จินโค้งให้สุดตัว..

ไม่เป็นไรจ้ะ..แล้วพี่จะบอกคาซึจังให้นะ.. เธอได้แต่รับคำ..

ร่างสูงจึงขอตัวกลับไปจัดเสื้อผ้าเก็บของ..เพื่อจะออกเดินทางในเย็นวันพรุ่งนี้...

เช้าวันรุ่งขึ้น..คาซึจังก็ตื่นแต่เช้าอาบน้ำไปโรงเรียนอย่างปรกติเช่นทุกวัน..ไม่ได้รู้เลยว่าคนสำคัญของตัวจะต้องจากไปไกล...จนกระทั่งตอนเย็นที่คุณแม่คนสวยมารับเจ้าตัวเล็กหลังเลิกเรียน..

แม่มาอีกและ..พี่จินอ่ะ... คราวนี้ไม่ได้หน้ามุ่ย..ก็แค่ถาม..แต่คุณแม่นี่สิทำไมทำหน้าแบบนั้น..

ต่อไปนี้แม่จะเป็นคนมารับแล้วนะ..พี่จินเค้าไม่มารับเราแล้วล่ะ.. เธอนั่งยองๆหยิบกระเป๋าเป้และกระติกน้ำมาถือไว้ให้..หอมแก้มเอาใจเจ้าลูกชายที่สีหน้าชักจะไม่ดี..

ทำไมอ่ะ... เสียงหงอยขึ้นมาเลย...

ก็คาซึยะดื้อกับพี่เค้านี่นา..

คาซึไม่ได้ดื้อนะ... เริ่มแบะปากทำท่าจะร้องไห้ขึ้นมาแล้ว...

โอ๋ๆ..แม่พูดเล่น..ไม่ดื้อก็เงียบนะจ๊ะ..อย่าร้องไห้น๊า.. กอดร่างเล็กลูบหลังปลอบขวัญ..

ไม่เอาคาซึจะหาพี่จิน...จะหาพี่จิน.... เริ่มดิ้นๆ..งอแง...

พี่จินเค้าต้องไปเรียนต่อนะจ๊ะ..คาซึยะอาจจะไม่เจอพี่เค้านานหน่อยนะ.. เช็ดน้ำตาจากดวงตาเรียว..เด็กน้อยสะอื้นฮักๆ...

นานแค่ไหนฮะ... ถามเสียงเครือ...

แม่ก็ไม่รู้...

สิ้นเสียงคำตอบเท่านั้นเล็กเด็กชายก็แหกปากร้องไห้จ้าขึ้นมาเลย...คำตอบไม่ตรงกับที่คิดไว้นี่นา..นึกว่าคุณแม่จะบอกแค่สองวัน..หรืออย่างมากก็สัปดาห์นึง...ไอ้ไม่รู้ของคุณแม่นี่มันต้องนานแน่ๆเลย...

ฮึก...ฮือ...ไม่เอาอ่ะ...คาซึจะหาพี่จิน...จะไปหาพี่จิน..คุณแม่เอาพี่จินกลับมาให้เลยนะ.. น้ำตาหยดใสๆร่วงเผาะๆ..ตะโกนบอกอย่างกับจินเป็นตัวต่อกันดั้มงั้นแหละ...คนนะลูก..แม่จะเอามาให้ได้งัย..เฮ้อ...

ป่านนี้พี่จินคงอยู่สนามบินแล้วมั๊ง..เรากลับบ้านกันนะ...พี่จินเค้าฝากแม่มาบอกว่ายังงัยๆเค้าก็จะกลับมาหาลูกแน่นอนจ้ะ..ไม่ต้องห่วงนะ.. พยายามปลอบลูกชาย...

ไม่ๆๆๆ...จะเจอตอนนี้...จะหาพี่จิน... ร้องไห้โวยวาย...ไม่ฟังอะไรแล้ว...

แต่สิ่งที่ทำให้คุณแม่ยังสาวตกใจจนผมแทบร่วงหมดหัวก็คือในเสี้ยววินาทีถัดไป..เจ้าตัวเล็กหยิบกระเป๋าตังค์ในกระเป๋าสะพายของตนแล้ววิ่งขึ้นแท็กซี่ไป...

ไปสนามบินฮะ.... เสียงติดจะสะอื้นสั่งคุณลุงคนขับ....

เมื่อถึงจุดหมายปลายทางร่างเล็กๆมองไปรอบๆ...ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่เต็มไปหมด...แล้วจะหาพี่จินเจอได้งัยเนี่ย..คิดได้แบบนี้น้ำตาก็ทำท่าจะร่วงลงมาอีกแล้ว...

หนูๆ...หลงกับแม่เหรอจ๊ะ..คุณพี่ประชาสัมพันธ์คนสวยเดินมาถามเมื่อเห็นท่าทางของเด็กน้อย...

จะหาพี่จิน... พูดจบก็สะอื้นฮักๆ...

โอ๋...หลงกับพี่ชายเหรอ...ไปประกาศหากันน๊า..อย่าร้องไห้นะจ๊ะคนเก่ง.. สาวสวยอุ้มเด็กน้อยเดินไปทางแผนกที่ตนทำงานอยู่...

พี่ชายชื่ออะไรจ๊ะ... สาวสวยอีกคนเดินมาถามคาซึยะหลังจากแจกอมยิ้มเป็นของปลอบใจ...

พี่จินฮะ...

เอ่อ..พี่หมายถึง ชื่อกับนามสกุลน่ะ... สาวคนนั้นเริ่มเห็นลางแห่งความยุ่งยาก...

ก็พี่จินงัย.... เด็กน้อยก็จ้องตาแป๋วกลับ...

แล้วหนูชื่ออะไรจ๊ะ..

คาซึยะฮะ..แต่พี่จินเรียกว่าคาซึจัง..

เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินไปที่ไมโครโฟน...เอาวะ..พี่จินก็พี่จิน...

คุณพี่จินขอเชิญพบคาซึจังที่ประชาสัมพันธ์ด้วยค่ะ...คุณพี่จินขอเชิญพบคาซึจังที่ประชาสัมพันธ์ด้วยค่ะ เธอส่ายหัวเล็กน้อยพร้อมปิดไมค์..นึกหน้าคนที่อยู่ข้างนอกออกเลยแฮะ..คงจะขำกันน่าดู...

รอแป๊บนึงนะจ๊ะ..เดี๋ยวพี่ชายก็มา... เธอเดินมาบอกเด็กน้อยก่อนจะไปทำงานต่อ...

คาซึยะได้แต่นั่งรอด้วยความหวัง..เดี๋ยวพี่จินก็จะมาหาแล้ว...

นั่งรอได้ซักพักแทนที่จะเป็นชายหนุ่มกลับเป็นหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาที่แผนกประชาสัมพันธ์...

คาซึยะ....ไม่น่ารักเลยนะลูก...กลับบ้านไปต้องคุยกันยาวแน่งานนี้.. เธอบ่นลูกชายทั้งๆยังหอบอยู่..พี่สาวในแผนกหันมามองงงๆ..อ้าวไหนว่าหลงกับพี่ชาย...

ดีนะที่แม่มาได้ยินประกาศพอดี..ทำไมต้องทำให้แม่เป็นห่วงด้วยนะ.. เดินเข้าไปหาหวังจะอุ้มเด็กดื้อให้กลับบ้าน...

ยังไม่กลับนะ..อุตส่าห์มาแล้ว..คาซึจะรอเจอพี่จินก่อน...คาซึยะกระโดดลงจากเก้าอี้..วิ่งหลบแม่ของตน...

ป่านนี้พี่จินเค้าขึ้นเครื่องไปแล้ว...อย่าดื้อได้มั๊ยลูกคนนี้นี่.. วิ่งไล่จับเจ้าตัวแสบ...

ปึ้ก!!~

เจ้าตัวเล็กเอาแต่วิ่งไม่ได้มองทางรู้สึกตัวเหมือนชนอะไรซักอย่างจนเสียหลักก้นจ้ำเบ้า..กำลังจะร้องไห้อยู่แล้วเชียวแหละ..ถ้าไม่เงยหน้าขึ้นมาซะก่อน...

พี่จิน..!! เด็กน้อยตะโกนเรียกเสียงดัง..กระโดดคว้าคอหมับ..

อยู่นี่เอง...จินอุ้มร่างน้อยนั้นขึ้นมา..ตกใจกับประกาศนั้นอยู่เหมือนกันแต่ก็รีบวิ่งมาหาเลย...

พี่จินจะไปไหน...จะไม่ไปรับคาซึกลับจากโรงเรียนแล้วเหรอ..จะไม่มาเล่นกับคาซึแล้วเหรอ... ดวงตาบวมช้ำนั้นจ้องมาที่ร่างสูง...

พี่จินก็อยากอยู่เป็นเพื่อนคาซึจังนะครับ..แต่พี่ต้องไปเรียนต่อ.. เช็ดน้ำตาให้เบาๆ..

แล้วพี่จินจะกลับมาเมื่อไหร่.. เสียงเริ่มเครือขึ้นมาอีกครั้ง..

คงจะนานเหมือนกัน..ช่วงที่พี่จินไม่อยู่คาซึจังต้องเป็นเด็กดีนะครับ..อย่าดื้ออย่าซนรู้มั๊ย.. ลูบหลังปลอบเจ้าลูกลิงตัวย่อมที่เกาะเค้าซะแน่นเชียว..

พี่จินต้องกลับมาหาคาซึนะฮะ..ต้องรักษาสัญญานะ..คาซึจะเป็นเจ้าสาวของพี่จินนะ.. เสียงเล็กสะอื้นฮักๆ..

ครับพี่จินจะรักษาสัญญา..คาซึจังต้องรอพี่นะ.. กอดกระชับร่างในอ้อมแขน..

ฮะ..คาซึจะรอพี่จินคนเดียว...

สุดท้ายสองแม่ลูกก็ต้องเลยตามเลยเดินมาส่งจินถึงเกทเวย์...จริงๆแล้วที่จินไม่อยากให้คาซึยะมาส่งก็เพราะว่า..ใช่..เค้าไม่อยากให้คาซึยะร้องไห้..เพราะว่ามันจะทำให้จินจะร้องไห้ตามแล้วพาลไม่อยากไปต่างหาก..

แต่อนาคตก็เป็นเรื่องสำคัญ..เค้าอยากมั่นใจว่าจะสามารถดูแลคาซึยะได้อย่างสุขสบายเมื่อเค้ากลับมาแล้ว..จากกันแค่ช่วงนี้เพื่อจะกลับมาอยู่ด้วยกันตลอดไป.......

เด็กชายตัวจ้อยชะเง้อมองแผ่นหลังจนลับตา..สะอึกสะอื้นในอ้อมแขนแม่ของตน...คนสำคัญจะไม่อยู่ใกล้ๆอีกต่อไปแล้ว..ตัวก็เล็กแค่นี้..ไม่สามารถห้ามหรือรั้งเอาไว้ได้เลย..เหตุผลแบบผู้ใหญ่อย่างที่จินคิดน่ะ..คาซึยะไม่เข้าใจหรอก..แค่อยากอยู่ใกล้ๆกันเท่านั้น....

คุณแม่คนสวยก็เลยได้แต่ปลอบลูกชาย..เห็นแบบนี้ก็ใจอ่อนจะดุเรื่องที่หนีมาอย่างบ้าระห่ำแบบนี้ก็ดุไม่ลงเลยแฮะ...

กลับบ้านกันนะจ๊ะ... เธอปาดน้ำตาบนแก้มยุ้ยให้อย่างแผ่วเบาก่อนจะหอมแก้มแรงซักทีแล้วอุ้มร่างน้อยนั้นกลับบ้าน..ในขณะเดียวกับที่ร่างสูงปาดหยดน้ำใสๆที่ซึมจากหางตาเล็กน้อยแล้วมุ่งหน้าไปยังอีกฟากหนึ่งของโลก...................................

+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+

เสียงตึงตังยามเช้าที่ได้ยินจนเป็นปรกติ..ก่อนที่ร่างบอบบางนั้นจะวิ่งออกมานั่งกินข้าวอย่างรีบร้อนโดยที่เนคไทยังไม่ทันได้ผูกให้เข้าที่เข้าทาง..หรือแม้แต่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวก็ยังไม่ได้นุ่งทับเข้าไปในกางเกงผ้าสีเข้มแต่อย่างใด...

ถ้ารู้จักตื่นหลังจากที่แม่ไปเรียกทันทีก็คงไม่ต้องรีบตาเหลือกแบบนี้หรอก.. หญิงสาววัยกลางคนวางถ้วยซุปให้ก่อนจะบ่นลูกชายคนเดียวของเธอ...

โธ่..แม่..พูดเหมือนกันทุกวันไม่เบื่อบ้างหรองัย.. พูดไปก็คีบข้าวเข้าปากไป..

ก็เมื่อไหร่เราจะทำตามที่แม่พูดล่ะ... เธอกอดอกหลิ่วตาโหดใส่ลูกชาย..

อย่าเครียดนักสิคร้าบบบ..เดี๋ยวแก่เร็วนะ..อิอิ.. ยกถ้วยซุปขึ้นซดก่อนจะเข้าไปแปรงฟันอีกรอบ..

ผมไปแล้วนะฮะ..เดี๋ยวสาย... วิ่งจากห้องน้ำออกมาหอมแก้มคุณแม่สุดที่รักอ้อนๆก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายข้างแล้วออกจากห้องไป...

อย่ากลับเย็นนะคาซึยะ..เย็นนี้เราต้องไปงานกับแม่นะ.. เธอตะโกนไล่หลังลูกชายหัวแก้วหัวแหวน...

เด็กหนุ่มหน้าหวานก้าวขาอย่างไม่เร่งร้อนเหมือนตอนออกจากบ้าน..ก็ยังพอมีเวลาที่จะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นี่นา..ผมสีอ่อนสไลด์ปลายพริ้วกำลังปลิวระแก้มเพราะแรงลม..เรียวปากปากแดงเม้มเข้าหากัน..ดวงตารีกำลังมองทิวทัศน์ที่คุ้นตา..เข้าหน้าหนาวแล้วสินะ..อากาศเย็นๆแบบนี้ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่เลย..รู้งี้น่าจะเอาผ้าพันคอมาด้วย..

ดวงหน้าสดใสเงยขึ้นมองฟ้า..ป่านนี้คนคนนั้นจะเป็นงัยบ้างนะ..สิบสามปีแล้วนะ..รอมานาน..คิดถึงจนจะขาดใจอยู่แล้ว..

ที่สำคัญ..จะมั่นคงรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้เหมือนกับตัวเค้าที่จริงจังหรือเปล่านะ..

ตอนนี้น่ะเด็กน้อยคาซึจังคนนั้นโตเป็นหนุ่มอายุเต็มสิบเจ็ดแล้วนะ..คนมาจีบก็เยอะแยะ..ถ้าปล่อยให้เหงานานกว่านี้ล่ะก็..อย่ามาเสียใจที่ก็แล้วกัน...

ยืนเหม่ออะไรอยู่..เดี๋ยวก็สายหรอก.. เสียงทักพร้อมผ้าพันคออุ่นๆที่ถูกคล้องที่ลำคอระหง..

โทโมะจัง...เพิ่งมาเหรอ.. กระชับผ้าพันคอลายเดียวกันกับเด็กหนุ่มตาโตให้เข้าที่เข้าทาง..

อืม..เห็นคาเมะจังเหม่อมาแต่ไกลเลย.. พูดจบก็จับมือเย็นเฉียบของเพื่อนสนิท..จะได้อุ่นขึ้นงัยล่ะ..

คิดอะไรนิดหน่อยน่ะ..แล้วนี่น่ะ..เอามาให้ยูจังไม่ใช่เหรองัย.. ชี้ที่ผ้าผืนนุ่มที่คอตัวเอง..ลายหวานๆเหมือนที่โทโมะจังใช้อยู่เลยนี่นา..

วันนี้ยูจังไม่มารับ..ก็อย่าหวังเลยว่าจะได้..ชิๆ.. สะบัดหน้างอนๆจนคาเมะยิ้มออกมากับท่าทางน่ารักๆนั้น..

ขี้งอนระวังเค้าจะเบื่อเอาน๊า... หยิกแก้มป่องๆของเด็กหนุ่มที่กำลังพองแก้ม..

พูดเล่นหรอกน่า..อิอิ..ของยูจังอ่ะมีแล้ว..อีกลายนึง..วันนี้เราอยากเป็นฝาแฝดกับคาเมะนี่นา.. หัวเราะคิกคัก..ยกถุงกระดาษที่ใส่ผ้าพันคอของคนรักให้คาเมะดู..

ผืนนี้ให้เราจริงๆเหรอเนี่ย... เอียงคอมองอย่างแปลกใจ..

ก็จริงน่ะสิ..อ๊ะๆ..ไม่ต้องซึ้งจนร้องไห้ออกมานะ.. ส่ายนิ้วห้าม..

ฮ่ะฮ่ะ..บ้า..ใครจะร้องไห้......ขอบคุณนะ..ชอบมากเลยล่ะ.. พูดปนหัวเราะ...ยิ้มให้จนตาหยี..

ไม่เป็นไรๆ..ป่ะๆ..เข้าโรงเรียนเถอะเดี๋ยวสายของจริง.. จูงมือเรียวลากเข้าโรงเรียนไป..

ยิ่งใกล้วันวาเลนไทน์เท่าไหร่..บรรยากาศของความรักก็ยิ่งฟุ้งกระจายในอากาศขึ้นเท่านั้น..มองไปทางไหนก็มีแต่คู่รักเดินเป็นคู่ๆกระหนุงกระหนิงน่ารักทั้งนั้น..ไม่เว้นแต่เพื่อนตาโตแก้มยุ้ยของเค้าคนนี้ด้วย..

โทโมะจางงงงงงง... เสียงดังมาก่อนตัวเลย...พอคนหน้าหวานหันไปตามเสียงเรียกปั๊บ..ก็ตกอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆทันทีทันใด...

อ่ะไออ่ะอู.. (อะไรอ่ะยู) เสียงอู้อี้เพราะหน้าหวานๆนั้นจมหายไปในอกกว้างซะแล้ว...

หนาวววว...รอคนกอดอยู่กว่าจะมา.. พูดยิ้มๆ..

อ่อยอ่อน..อีอ๋องอะใอ้..(ปล่อยก่อน..มีของจะให้..) เริ่มดิ้นขลุกๆขลักๆ..

หืม..อะไรเหรอ.. ปล่อยร่างเล็กเป็นอิสระ..

นี่งัย.... หยิบผ้าพันคอผืนหนานุ่มสีน้ำเงินเข้มลายสีฟ้าเล็กๆพันคอให้ร่างสูง...

ขอบคุณนะ..โทโมะนี่น่ารักไม่เปลี่ยนเลย.. จับผ้าพันคอให้เข้าที่เข้าทาง..อีกมือก็หยิกแก้มป่องๆนั้นเบาๆ..

เจ็บนะ..คนหน้าหวานลูบแก้มตัวเองเบาๆ..หน้าแดงกับคำชมและสายตาที่มองมา..

ไหน..งั้นต้องรักษาแล้วล่ะ.. ขาดคำแก้มเนียนก็ถูกขโมยหอมไปซึ่งๆหน้า...

ยูอ่ะ...อายคาเมะมั่งสิ.. ตีแขนร่างสูงดังเผียะ...

55+..คาเมะชินแล้วล่ะ.. ยูอิจิหัวเราะก่อนที่จะหันไปมองหน้าแหยๆอารมณ์เหมือนเป็นส่วนเกินของคาเมะ..

งั้นเราไปก่อนนะโทโมะจัง..อย่าขึ้นเรียนสายนะ.. คาเมะพูดเบาๆให้โทโมะได้ยินก่อนจะยิ้มๆให้ยูอิจิแล้วปลีกตัวออกมา...

นั่นงัย..ยูอ่ะ..คาเมะไปเลย.. น้ำเสียงคาดโทษเล็กๆดังขึ้นแว่วๆให้ร่างบางได้ยินขณะที่เดินออกมา...

.....ดีจังน๊า.....ความรักเนี่ย.....

วันแห่งการเรียนก็ผ่านไปอย่างน่าเบื่อเหลือเกินในความคิดของคาเมะ..ก็ตอนนี้ใกล้จะจบแล้ว..ใครๆก็พูดถึงอนาคตกัน..แต่ตัวเค้ายังไม่ได้คิดเรื่องพวกนี้เลย..ก็ในใจลึกๆมันยังคอยใครบางคนอยู่น่ะสิ...

ร่างบางเดินกลับบ้านคนเดียวเพราะเพื่อนสนิทอย่างโทโมะจังถูกยูอิจิจองตัวไว้แล้ว..เมื่อเปิดประตูบ้านเข้าไป..คุณแม่คนสวยของเขากำลังแต่งหน้าทาปากอยู่พอดี..

แต่งซะเปรี้ยวเลย..คุณอาชินจิจะมารับล่ะสิท่า.. แอบแซวเล็กๆ..

พักหลังๆคุณแม่ของเค้าก็มีหนุ่มใหญ่มาติดพัน..ก็คุณอาชินจินี่แหละ..พ่อหม้ายไร้พันธะที่ภรรยาของเค้าเสียไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน..หลังจากผ่านเครื่องสแกนละเอียดยิบที่ชื่อว่าคาซึยะคนนี้แล้ว..เวลาที่ยาวนานและความเสมอต้นเสมอปลายก็พอให้วางใจได้..ดูท่าทางทั้งสองคนมีแผนจะแต่งงานกันเร็วๆนี้ซะด้วยสิ...แม้แต่คุณแม่เองยังอินเลิฟเลยน๊า~

รู้ใจจริงๆเชียวลูกคนนี้..รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้าสิ..คาซึยะก็ต้องไปเหมือนกันนะ.. พูดอมยิ้มเล็กๆ..

ไม่ไปไม่ได้เหรอ..งานเปิดตัวหนังสืออะไรพวกนั้นน่ะน่าเบื่อจะตาย..อาหารก็ไม่อร่อย.. คาซึยะหน้าบู้..

ก็คราวนี้ไม่ได้ไปงานเปิดตัวหนังสือซะหน่อย..ไปงานแต่งต่างหาก..

ก็น่าเบื่อพอกันนั่นล่ะ....ก็ได้ค้าบบ..ไปก็ได้.. รีบบอกเมื่อเห็นสายตาโหดๆที่ส่งมาให้..

เร็วๆล่ะ..เดี๋ยวคุณชินจิเค้าก็มาแล้ว.. ตะโกนบอกลูกชายที่กำลังจะเดินเข้าห้องส่วนตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า..

อ๊ะ...แล้วแม่จะไปไหนเนี่ย..สะดุดสายตากับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่มุมหน้าห้องซะก่อน..

อ๋อ..ก็ว่าจะไปเยี่ยมคุณพ่อคุณแม่ของคุณชินจิที่โอซาก้าซะหน่อยน่ะ.. เธอบอกเขินๆ..

งานนี้เอาแน่วุ้ย... คาซึยะพึมพำกับตัวเองก่อนจะเข้าห้องไป...

เวลาผ่านไปครู่เล็กๆ..เสียงรถยนต์ก็ดังขึ้นด้านหน้าอพาร์ทเม้นต์ของสองแม่ลูก..ร่างบางลากกระเป๋าใบโตของคุณแม่มาใส่ไว้ท้ายรถแล้วทักทายพูดคุยกับคุณอาใจดีที่จะมาดูแลแม่ของเค้า..

ขากลับอาว่าจะพาคุณแม่ของคาซึยะเลยไปโอซาก้าเลยน่ะ..แต่เดี๋ยวจะแวะกลับมาส่งคาซึยะก่อนนะ.. หนุ่มวัยกลางคนพูดขณะที่เข้ามานั่งในรถแล้ว..

ไม่เป็นไรหรอกครับคุณอา..เดี๋ยวผมกลับเองก็ได้..จะได้ไม่ต้องย้อนไปย้อนมา..อีกอย่างผมว่าคงจะอยู่งานแค่แป๊บเดียวแหละฮะ..เผื่อจะกลับมาทำการบ้าน.. ร่างบางพูดอย่างเกรงอกเกรงใจ..

จะดีเหรอจ๊ะ.. คุณแม่หันมาถามสีหน้าเป็นกังวลเล็กน้อย..

ดีสิฮะ..แล้วนี่จะไปกันกี่วันเนี่ยฮะ..กระเป๋าแม่ผมหนักมากเลย.. ร่างเล็กๆชวนคุย..ชายคนนั้นยิ้มเขินๆพยักเพยิดให้ฝ่ายหญิงเป็นคนตอบ..

คุณแม่คนสวยก็ได้แต่อมยิ้มชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว...

สามวันเอง..ขนอะไรไปตั้งเยอะ.. คาซึยะหลุดหัวเราะออกมา..

สามเดือนจ้ะ... เธอยิ้มเก้อๆ..ในขณะที่คาซึยะออกจะอึ้งๆไป..

ผมบอกแล้วว่ามันนานไปคุณก็ไม่เชื่อ... ชายกลางคนบอกเมื่อเห็นปฏิกิริยาลูกชายของแฟน..

แหม...ก็คาซึยะเคยบ่นไม่ใช่เหรอว่าอยากออกไปอยู่คนเดียวบ้างน่ะ..นี่งัย..แม่ให้โอกาสแล้ว.. เธอพูดขำๆ..

ผมก็ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย...คุณอาต้องระวังนะฮะ..ผู้หญิงคนนี้นอนกรนอย่างร้ายกาจเลยล่ะ..ตั้งสามเดือน..ระวังจะกลายเป็นซอมบี้นะครับ..อิอิ พูดล้อแม่ของตน..เรียกเสียงหัวเราะทุ้มๆจากชายที่กำลังขับรถได้..

ลูกคนนี้นี่.. เธอพูดงอนๆกอดอกเป็นเด็กๆ..จนชายคนนั้นอดหันมายิ้มๆกับท่าทางแบบนี้ไม่ได้..เหมือนกันเลยแฮะแม่ลูกคู่นี้...

เมื่อทั้งสามเดินเข้ามาถึงบริเวณงาน..คาซึยะก็ขอตัวตรงไปที่ซุ้มอาหารก่อนเป็นอย่างแรก..ไม่สนใจล่ะว่าโรงแรมสถานที่จัดนี้จะสวยงามแค่ไหนหรือใครจะแต่งตัวยังงัย..กะว่ากินอิ่มก็จะกลับบ้านไปเล่นเกมส์โต้รุ่งให้หนำใจ..ฉลองที่จะได้อยู่คนเดียวตั้งสามเดือนแน่ะ..

เมื่อตักอาหารเสร็จเรียบร้อยก็เดินมาอยู่เป็นเพื่อนแม่ของตนในขณะที่คุณชินจิกำลังคุยกับบรรดาเพื่อนๆผู้ชาย..แต่สักพักคุณชินจิก็เดินมาพาให้แม่ของคาซึยะไปรู้จักกับเพื่อนๆของตน..คาซึยะมองๆแล้วก็พยักหน้า..อ้อ..พาแม่เค้ามาเปิดตัวนี่เอง...เห็นท่าทางคุณแม่ก็คุยอย่างสนุกสนานเข้ากับบรรดาเพื่อนๆและภรรยาของเพื่อนคุณชินจิได้เป็นอย่างดีก็ยิ้มอย่างโล่งใจ..

มองซ้ายมองขวา..หมดเรื่องน่าสนใจและ..อิ่มแล้วด้วย..กลับบ้านดีกว่า..คิดได้แบบนั้นก็เดินไปบอกแม่ของตนและคุณอาชินจิ..ก่อนจะเดินออกจากงาน..ร่างบางเดินมาถึงมุมทางแยกกำลังงงๆว่าลิฟท์มันไปทางไหนหว่า..กำลังยืนลังเลๆอยู่นั่น..หูก็ได้ยินเสียงร้องไห้แว่วๆ...

ทำยังงัยดีอ่ะ..ชั้นไม่แน่ใจเลยอ่ะ...ฮือ..

คาเมะชะโงกหน้าไปมอง..หญิงสาวในชุดแต่งงานสีขาวสวย..ผมถูกเกล้าขึ้นแล้วดัดเป็นลอนใหญ่..ดอกลิลลี่สีขาวดอกใหญ่เข้ากับชุดถูกปักที่ผม..เหมือนเจ้าหญิงเลย..แต่ใบหน้าหล่อนกลับมีน้ำตาเปรอะเต็มไปหมด..เสียงสั่งน้ำมูกปี้ดๆนั่นก็อีก..ไม่เข้ากับหน้าสวยๆนั่นเลยแฮะ..คาเมะอดคิดไปไม่ได้ว่าถ้าผู้หญิงคนนี้ยิ้ม..คงจะสวยน่าดู..

ไม่เป็นไรหรอกน่า..เชื่อชั้นสิ..เพราะรักไม่ใช่เหรอถึงได้แต่งกันน่ะ..

ชายเสียงทุ้มยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดให้หญิงสาว..คาซึยะมองเห็นแค่แผ่นหลังกว้าง..ชายในชุดทักสิโด้สีดำนั่งยองๆตรงหน้าหญิงสาว..คอยปลอบใจ..ถึงแม้จะไม่เห็นหน้าแต่คาซึยะก็มั่นใจว่าคนคนนี้ต้องดูดีเหมาะกับเจ้าสาวของตัวเองแน่ๆ...บรรยากาศแห่งความรักอบอวลไปทั่วเชียว..

เข้าไปในงานเถอะ..ป่านนี้ทุกคนเป็นห่วงแล้ว..เอ้ายิ้มก่อนๆ.. ชายคนนั้นลุกขึ้นยืน..ยื่นมือให้สาวสวยจับ..ขายาวๆกับไหล่กว้างๆนั้นดูเท่จนคาซึยะอดอิจฉาไม่ได้เลย..

คาเมะรีบหันกลับมาพิงกำแพงไว้อย่างเดิม..มาแอบดูเค้าตั้งนาน..กลัวถูกว่า..แต่ก็นะ..อยากเห็นหน้าเจ้าบ่าวจัง..ว่าแล้วก็แอบยื่นหน้าออกไปดูนิดนึง..

ขอบคุณนะ..จิน..ถ้าไม่มีจินฉันต้องแย่ๆแน่ๆ...

หญิงสาวคล้องแขนชายหนุ่มเดินผ่านหน้าคาซึยะไปโดยไม่ทันได้สังเกตว่ามึใครยืนหลบอยู่ตรงนั้น..

ตกใจมาก..คนถึงคิดถึงแทบจะตลอดเวลาอยู่ๆก็เดินผ่านหน้าไปแบบนี้..แต่ที่มากกว่าตกใจ..ช็อค..แต่งงานเหรอ...สัญญากันแล้วไม่ใช่หรืองัย...

เสี้ยววินาทีนั้น..เหมือนทุกอย่างมันเบลอไปหมด..สมองมึนงง..แต่ความเจ็บกลับแล่นเข้าจู่โจมที่อกข้างซ้าย..ความชาเข้าครอบคลุมไปทั่วร่างจรดปลายนิ้วมือ...ร่างเล็กๆค่อยๆทรุดลงนั่ง..ขอบตาสวยๆเริ่มร้อนผ่าว..และน้ำใสๆก็ม้วนตัวกลิ้งลงมาตามแก้มเนียน....

.........................จิน........................

ในที่สุดร่างบางเดินอย่างไร้เรี่ยวแรงออกมาจากโรงแรมนั้นได้..น้ำตาก็คงยังไม่หยุดไหล..จะห้ามไมให้ร้องไห้ก็ดูจะลำบากเต็มที..เพราะเจ็บเหลือเกิน..ผู้คนที่เดินสวนกันไปมาก็คงจะมองเค้าแปลกๆ..แต่ก็ไม่ได้สนใจหรอก..ก็ตอนนี้น่ะ..ตามันพร่าจนมองเห็นอะไรก็ไม่ชัดแล้ว...

สุดท้ายก็เดินโซซัดโซเซมาถึงอพาร์ทเม้นต์จนได้..ร่างบางเปิดประตูแล้วเดินไปที่ห้องตนก่อนจะล้มตัวลงบนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง...หยิบกระเป๋าตังค์จากกระเป๋ากางเกงมาเปิดดู..

รูปใบเก่าที่หวงนักหวงหนา..สีเริ่มออกจะแดงเพราะมันผ่านมาตั้งสิบกว่าปีแล้ว..ในภาพ..เด็กผู้ชายตัวเล็กๆปากแดงๆคนนึงถูกอุ้มให้นั่งบนแขนข้างหนึ่งของชายตัวสูงในชุดนักศึกษา..แขนเล็กๆนั้นคล้องคอชายอีกคนเอาไว้..แต่ใบหน้านั้นไม่ได้ยิ้มแย้มเลยกลับเบะปากร้องไห้จนหน้าแดงไปหมด..ตัวเค้าจำไม่ได้แล้วว่าตอนนั้นร้องไห้เพราะอะไร..แต่สายตาของคนร่างสูงที่มองมา..รอยยิ้มบนใบหน้านั้นเหมือนจะปลอบโยน..มือหนาที่เช็ดน้ำตาให้..สีหน้าอ่อนโยนของจินในตอนนั้น..ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่เค้ารู้สึกทุกข์ใจเรื่องอะไร..เพียงแค่มองรูปนี้ก็รู้สึกดีขึ้นมากมาย..เพราะในใจลึกๆก็คิดเสมอว่าจินคงจะคอยปลอบใจเค้าอยู่ที่ไหนซักที่ใต้ฟ้ากว้างผืนนี้...

แต่พอมาถึงวันนี้..ความอ่อนโยนนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อเค้าอีกแล้ว..หากแต่มีเพื่อผู้หญิงที่จินคู่ควรต่างงหาก..คำสัญญาสมัยเด็กๆจะไปสำคัญอะไร..ไม่น่าบ้าจริงจังไปฝ่ายเดียวเลย..ถ้าจินรู้จะน่าอายขนาดไหนนะ..

..ฉันยังไม่มีใครเลย..เพราะว่าฉันรอแต่จิน..

น้ำอุ่นยังคงไหลอาบแก้มอย่างไม่ขาดสาย..สิ่งที่ปักใจ..เชื่อถือ..ยึดมั่นและรอคอยมาตลอดกว่าสิบปีกลับพังทลายลงในพริบตา..เจ็บเหมือนจะขาดใจ..เพราะว่า..รัก..มาตลอดเช่นกัน...

ร่างบางเดินเข้าห้องน้ำอย่างใจลอยๆ..เรื่องราวดีๆสมัยเด็กพากันเข้ามาตอกย้ำให้เจ็บกว่าเดิมเมื่อได้รู้ว่าจะไม่มีวันกลับไปมีความสุขแบบนั้นได้อีกแล้ว..

พออาบน้ำอาบท่าเสร็จก็กลับมานอนคิดเรื่องเดิมๆ..แพลนที่คิดไว้ว่าจะเล่นเกมส์ยันสว่างน่ะพับไปได้เลย..ไม่มีอารมณ์จะทำอะไรทั้งนั้นแล้ว...

ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าหลับไปตั้งแต่ตอนไหน..จนกระทั่งเสียงออดดังปลุกนั่นแหละ..โชคดีที่วันนี้วันเสาร์เลยไม่ต้องหาข้อแก้ตัวว่าไปทำอะไรมาตาถึงได้บวมแบบนี้..ร่างบางมองออกไปนอกหน้าต่าง..แดดอ่อนๆเริ่มสาดเข้ามาแล้ว..มองไปที่นาฬิกาจึงได้รู้ว่าเกือบสิบโมงเข้าแล้ว..ต้องสะดุ้งสุดตัวอีกครั้งเมื่อเสียงออดดังขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่ทราบได้...

ร่างบางลุกจากเตียงวิ่งไปที่หน้าประตูทั้งชุดนอนอย่างรีบร้อน..เมื่อประตูถูกเปิดออก..ร่างบางก็ตาโตสุดขีด...

เซอร์ไพรส์!! ร่างสูงในชุดกางเกงยีนส์ขาดๆกับเสื้อยืดพิมพ์ลายพอดีตัว..ในมือมีช่อดอกไม้ย่อมๆน่ารักอยู่..ใบหน้าหล่อเหลารับกับผมหยักศกนั้นส่งยิ้มมาให้จนเห็นฟันครบทั้งสามสิบสองซี่แล้วมั้งน่ะ...

..โครม!!!..

เสียงปิดประตูใส่หน้าดังขึ้นในนาทีถัดมา..

เซอร์ไพรส์...หึ...เซอร์ไพรส์มาก...

คาซึยะ...คาซึยะ...นี่พี่จินเองนะ..จำไม่ได้แล้วเหรอ.. เสียงทุบประตูถี่ๆดังขึ้นพร้อมกับเสียงทุ้มๆที่ตะโกนเรียก..

ร่างสูงใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว..คนที่มาเปิดประตูแล้วกระแทกประตูใส่เมื่อกี๊ต้องเป็นคาซึยะแน่ๆ..ถึงจะโตขึ้นมากแต่โครงหน้าก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปเท่าไหร่นัก..อีกอย่าง..รูปของเด็กตัวเล็กๆที่แนบแก้มกับเค้าแถมยิ้มจนตาหยีน่ะก็ยังอยู่ในกระเป๋าตังค์ที่เค้ามักจะหยิบมาดูทุกครั้งที่คิดถึงนี่นา..จะจำผิดไปได้ยังงัย...

ร่างสูงยืนรออยู่ครู่หนึ่งกำลังจะหันหลังกลับ..แต่เสียงเปิดประตูและเสียงเรียกที่ทำให้ใจชื้นขึ้นมาหน่อยก็ดังขึ้น..

เข้ามาสิ..

ร่างสูงก็หันมายิ้มๆก่อนจะเดินตามร่างเล็กเข้าไปในห้อง...

มีธุระอะไร... เสียงห้วนๆดังขึ้น..ยืนกอดอกในขณะที่จินมองไปรอบๆบ้านที่ไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนแปลงจากเดิมเท่าไหร่..ยกเว้นเปียโนตัวนั้นที่มีผ้าสีขาวคลุมเอาไว้..มันจะเหงาเหมือนเค้าหรือเปล่านะ....

ร่างสูงหันมามองร่างบางด้วยใบหน้านิ่งๆ..ระหว่างเรามีอะไรที่เปลี่ยนไปหรือเปล่านะ..คนที่ยืนตรงหน้านี้เป็นคนเดียวกับเด็กคนที่อ้อนให้เค้าคอยตามใจเมื่อก่อนหรือเปล่า..หรือว่าเวลา..มันจะทำให้คนเปลี่ยนไปจริงๆ...

มีเค้าคนเดียวสินะที่จริงจังกับสัญญานั้น...คนตรงหน้านี้คงจะลืมไปแล้ว..

คุณแม่ล่ะ..ไม่อยู่บ้านเหรอ.. กลืนน้ำลายเหนียวลงคอ..พยายามชวนคุย..

ไม่อยู่..คุณแม่ไปเยี่ยมคุณพ่อกับคุณแม่ของแฟนเค้าน่ะ.. เสียงไม่ได้อ่อนลงเลย..ทั้งๆที่อยากจะถามอยากจะพูด..แต่หากถ้าพอเริ่มแล้วคงหยุดไม่ได้..คงได้ร้องไห้..และจินจะต้องรู้เรื่องน่าอายของเค้าแน่ๆ...

แฟน? จินเลิกคิ้ว..

ใช่..แฟน..เดี๋ยวก็คงแต่งงานกันเร็วๆนี้แล้วล่ะ..

เหรอ..ดีจังนะ..

ใช่..อะไรๆก็เปลี่ยนไปมากมาย.. พูดเสียงเรียบๆ..

...............นั่นสิ..อะไรๆก็เปลี่ยนไป.. จินถอนหายใจ...ก่อนจะหันมาจ้องหน้าคนตัวเล็ก..พูดเน้นๆ..

พี่ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น..แล้วพี่ก็ไม่รู้ว่าทำไมคาซึยะถึงได้แสดงท่าทีแบบนี้กับพี่..แต่พี่ไม่ชอบเลย.. ร่างสูงวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟา..

พี่เอาตั๋วการแสดงของพี่มาให้..ถึงแม้ว่าคาซึยะจะไม่อยากเห็นหน้าพี่อีกต่อไปแล้ว..แต่ครั้งนี้พี่อยากให้คาซึยะไปจริงๆ.. ร่างสูงพูดพร้อมมองหน้าสวยๆนั้นด้วยแววตาที่แสนจะผิดหวัง..

คุณหมดธุระแล้วหรือยัง..ถ้าหมดแล้ว..ขอเชิญด้วยเพราะว่าผมจะพักผ่อน.. เด็กหนุ่มทิ้งมือลงข้างตัว..แล้วเดินไปเปิดประตูให้..

อืม..ขอโทษที่มารบกวน.. จินตอบพร้อมกับเดินออกจากห้องไป..

พอสิ้นเสียงประตู..คาซึยะเดินขาสั่นไปที่โต๊ะกระจก..หยิบตั๋วที่จินให้ไว้ขึ้นมาดู..โชว์เปียโนที่จะจัดขึ้นในอีกสองวัน..ก่อนจะเบนสายตาไปมองช่อดอกไม้ที่ถูกวางเอาไว้อย่างไม่แยแส..

หยดน้ำใสๆจากดวงตาคู่สวยหยดลงบนกลีบดอกไม้บาง..

ไม่ชอบงั้นเหรอ..ตัวเค้าเองก็ไม่ชอบที่เห็นพี่จินมีคนอื่นแบบนี้เหมือนกัน..........

+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+

พี่จินๆ..นี่ดอกอะไรอ่ะ..น่ารักจัง.. เจ้าตัวน้อยที่หอบสมุดวาดเขียนกับกระเป๋าดินสอสีวิ่งมาชี้ๆดอกไม้สีขาว..

อ๋อ..ดอกเดซี่น่ะ..ตกลงเลือกที่ได้ยัง..พี่เมื่อยแล้ว.. จินนั่งยองๆพักเหนื่อย..เห็นเจ้าตัวเล็กนี่บอกว่าคุณครูให้การบ้านวิชาศิลปะมา..แล้วก็ลากๆเค้ามาเป็นเพื่อนที่สวนสาธารณะใกล้อพาร์ทเม้นต์นี่..แต่เห็นจะเลือกวิวที่ถูกใจไม่ได้ซักที..

เอานี้ก็ได้..ดอกเดซี่ใช่มะ..สวยดีคาซึชอบ.. ว่าแล้วก็ตั้งหลักวางข้าวของลงใต้ร่มไม้ใหญ่..ก่อนจะกางสมุดแล้วลงมือวาด..

ร่างสูงเห็นดังนั้นก็เอนหลังพิงต้นไม่นั้น..ก้มอ่านหนังสือไปเงียบๆ..

นี่รู้มั๊ย..เค้าว่าดอกเดซี่มีความหมายด้วยนะ.. อยู่ๆจินก็พูดขึ้น..

อะไรหรอ..เด็กชายตัวน้อยหันมาถาม..

หมายถึงความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาน่ะ..เหมือนคาซึจังเลยนะ.. จินตอบยิ้มๆพร้อมชะโงกมาดูภาพวาดของเด็กน้อย..

โอ้โห..ภาพเดซี่ดอกนี้ก็เหมือนคาซึจัง..ขี้เหร่เหมือนกันเลย...ฮ่าฮ่า แซวฝีมือการวาดภาพของเด็กน้อยที่วาดดอกไม้ออกมาเป็นอะไรซักอย่างที่ดูขยุกขยุยเหลือเกิน...

พี่จินอ้ะ... ฝ่ามือเล็กฟาดลงบนต้นแขนดังป้าบ..ตัวเล็กๆอย่างนี้เหอะ..แรงดีนะจะบอกให้..

พี่ล้อเล่นหรอกน่า... จินลูบๆต้นแขน..ยิ้มให้อย่างเอาใจ...

+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+-*-+

ร่างบางมองดอกเดซี่สีขาวสองสามดอกในมือที่ถูกเข้าช่อมาอย่างน่ารักกับริบบิ้นสีฟ้าๆก็ยิ่งสะอื้นหนัก...ทั้งๆที่พี่จินจำเรื่องเก่าๆได้แต่ทำไมพี่จินไม่เลือกคาซึยะ..ทำไมพี่จินถึงไม่รักษาสัญญา..

จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่จินจะมีเจ้าของแล้ว......

วันหยุดผ่านไปอย่างรวดเร็ว..ทั้งๆที่คาซึยะรู้สึกแย่จนไม่อยากจะมาโรงเรียนด้วยซ้ำแต่ก็ไม่อยากขาดเรียนให้ถูกหักคะแนนความประพฤติ..และค่ำวันนี้แล้วที่การแสดงของจินจะถูกจัดขึ้น..

แม้ว่าคาซึยะจะอยากยื้อเวลาให้เดินช้าๆเท่าไร..แต่เสียงออดบอกเวลาเลิกเรียนก็ดังขึ้นอย่างช่วยไม่ได้..ร่างบางถอนหายใจดังซะจนเพื่อนสนิทอย่างโทโมฮิสะหันมามอง..

คาเมะจัง..วันนี้คาเมะถอนหายใจทั้งวันเลย..มีอะไรไม่สบายใจก็เล่าให้ฟังได้นะ.. ยามะพีเก็บของก่อนจะหันมาพูดกับร่างบางอย่างจริงจัง..

ไม่มีอะไรหรอก..ไม่ได้เป็นอะไร... ร่างบางก้มหน้า..ปฏิเสธเสียงแผ่ว...

ไม่เชื่อหรอก..คาเมะจังอ่ะแบบนี้ทุกที..ถ้าไม่คาดคั้นก็ไม่ปริปาก..จะรอให้อกแตกตายก่อนหรืองัย..ระบายออกมาบ้างก็ได้นะ..ชั้นน่ะเพื่อนนายนะ.. ยามะพีพูดเสียงอ่อน..

ได้ยินดังนั้นร่างบางก็ปล่อยโฮออกมา..เล่าปัญหาพร้อมกับสะอื้นไม่หยุด...

ใจเย็นๆก่อนคาเมะจัง..ยังไงเย็นนี้คาเมะจังก็ต้องไปงานนั้นนะ.. ยามะพีบอก..

แต่ชั้นไม่อยากไปนี่นา..ไม่อยากเห็นหน้าอีกแล้ว..ถ้าเจอผู้หญิงคนนั้นชั้นจะทำยังงัยล่ะ.. ร่างบางสะอึกสะอื้น..

แล้วจะมัวแต่หนีไปตลอดเหรอ..เราว่านะคาเมะจังต้องคุยกับพี่จินอะไรนั่นให้รู้เรื่องนะ..อย่างน้อยก็ถามให้รู้ดีมั๊ยว่าทำไมถึงผิดสัญญา... ยามะพีเริ่มใส่อารมณ์เริ่มเป็นโกรธเป็นแค้นแทนเพื่อน..

เราไม่กล้าหรอก..ถ้าพี่จินเค้าหัวเราะใส่..ชั้นคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน.. คาเมะพูดอุบอิบ..

งั้นก็ตามใจคาเมะจังละกัน..ถ้าอยากอึดอัดไปแบบนี้น่ะ..เป็นเรานะ..แตกเป็นแตก.. ยามะพียกกำปั้นขึ้นจนคาเมะเริ่มเสียวๆแทนยูอิจิ..

ขอบคุณนะยามะพี..เรารู้สึกสบายใจขึ้นมากเลย..แต่ถ้าจะให้เราไปงานให้ทัน..ตอนนี้เราต้องกลับไปเตรียมตัวแล้วล่ะ.. คาเมะยกนาฬิกาขึ้นดู...

ต้องงั้นสิเพื่อนชั้น.. ยามะพีชูนิ้วโป้งพร้อมยิ้มให้...

ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ..แสงสีทองปนกับเขียวอมสีน้ำเงินของท้องฟ้ายามเย็นได้อย่างลงตัว..หมู่ดาวเริ่มจะเผยโฉมกันแล้ว..พระจันทร์ก็เช่นกัน..รอมาผลัดเปลี่ยนรับหน้าที่ดูแลยามกลางคืนแทนดวงอาทิตย์ที่ดูจะเมื่อยล้าเต็มที..

ร่างบางในกางเกงยีนส์เอวต่ำพอดีตัว..กับเสื้อเชิ้ตปกแหลมสีขาวลายทางสวมทับด้วยแจ็คเก็ตสีเข้มเพื่อไม่ให้ดูลำลองเกินไปนัก..ก็งานน่ะจัดในโรงแรมหรูซะขนาดนั้นนี่นา...

ร่างบางสูดหายใจลึกก่อนจะเข้าไปในงาน..เอาล่ะ..จะเป็นงัยก็เป็นกัน...

อยากให้มาก็มาแล้ว..เค้าไม่ใช่คนผิดสัญญาซะหน่อย..จะกลัวทำไม..

ในบริเวณงานเปิดไฟเพียงสลัวๆพอให้เห็นเลขที่นั่ง..ร่างบางมองตั๋วในมือ..ให้ตายเถอะ..นี่มันหน้าเวทีชัดๆเลย..ไม่อยากนั่งตรงนี้..เพราะถ้าจินมองมาจะต้องเห็นเค้าแน่ๆ..ก็แค่ไม่อยากสบตากับสายตาอ่อนโยน..ที่เป็นของคนอื่น..

ขอโทษฮะ..ถ้าผมไม่สะดวกที่จะนั่งตามที่นี้ผมจะเปลี่ยนได้มั๊ยฮะ.. ยื่นตั๋วให้พนักงานที่ยืนอยู่หน้าทางเข้าดู..

ขอโทษนะครับ..คือว่าทุกที่นั่งถูกจองเต็มหมดแล้วครับ..แต่ว่าที่ตรงนี้ดีมากๆเลยนะครับ..ไม่ทราบว่าเก้าอี้มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ..

เอ่อ..ไม่ได้มีปัญหาหรอกครับ..แต่บางทีผมอาจจะต้องลุกออกมาก่อน..เกรงใจคนอื่นน่ะครับ..แถวหน้าแบบนี้ด้วยแล้ว.... คาเมะรีบบอกเมื่อพนักงานคนนั้นทำท่าจะเดินไปตรวจดูให้..

อ๋อ...ถ้าอย่างนั้นตรงด้านข้างมีที่นั่งสำรองนะครับ..แต่ว่าจะเห็นเวทีไม่ค่อยชัดเท่าไหร่.. ผายมือไปยังตำแหน่งของที่นั่ง..

ไม่เป็นไรครับ..ไปนั่งได้ใช่มั๊ยครับ.. ถามให้แน่ใจ..

อ๋อครับ..เชิญตามสบายครับ..

ร่างบางจัดแจงตัวเองไปนั่งทางด้านริมสุดของแถวหลังๆ...จากตรงนี้ถึงแม้จะมองเห็นเวทีไม่ค่อยชัดอย่างที่บอกแต่ก็จัดว่านั่งสบายทีเดียว..เหมือนเป็นที่ส่วนตัว..

นั่งรออยู่สักพัก..เมื่อบรรดาผู้เข้าชมมากันเต็มที่นั่งแล้ว..เวลาจัดแสดงก็มาถึงแล้ว..ไฟที่เคยส่องแสงเพียงสลัวๆก็ดับวูบลง..แต่ที่น่าตื่นตาตื่นใจก็คือที่เพดานของฮอลนี้ติดดวงไฟดวงเล็กๆเอาไว้..เลียนแบบแสงระยิบระยับของดวงดาวในคืนฟ้าเปิด..

แล้วเสียงเปียโนหวานๆก็แว่วและดังขึ้น..สปอร์ตไลท์ส่องไปที่บนเวทีที่มีเปียโนสีขาวตั้งอยู่..ชายรูปร่างสูงโปร่งในชุดทักสิโด้สีครีมกำลังหลับตาพริ้ม..ไหล่ผายอย่างสง่า..นิ้วยาวๆไล่คีย์ก่อให้เกิดเสียงที่ไพเราะน่าฟังอย่างมาก...

แต่คาซึยะรู้สึกว่าทำนองมันเหงาจังเลย..อดน้ำตาซึมออกมาไม่ได้..

เพลงแล้วเพลงเล่าที่ร่างสูงบนเวทีบรรเลงดั่งเวทย์มนต์ที่สะกดคนฟังทั้งฮอลให้ตกอยู่ในห้วงอารมณ์แห่งความฝันราวกับถูกห่อหุ้มด้วยหมู่ดาวจำลองที่พร่างพราวระยิบระยับนี้..

ร่างบางก็เช่นเดียวกัน..ไม่นึกว่าคนที่เคยมาซ้อมเล่นเปียโนที่บ้านของเค้าจะค่อยๆห่างไปไกลเกินเอื้อมเช่นนี้...

จนท่วงทำนองสุดท้ายจบลงพร้อมเสียงปรบมือดังกึกก้อง..ชายในชุดทักสิโด้ลุกขึ้นโค้งให้ผู้ชม..หญิงสาวในชุดราตรีเปลือยไหล่สีส้มอ่อนขับผิวกระจ่างให้ยิ่งขาวเนียนยิ่งขึ้น..เดินขึ้นบนเวทีพร้อมดอกไม้ช่อใหญ่..คาซึยะจำได้ในทันที..ผู้หญิงที่นั่งร้องไห้วันนั้น..เจ้าสาวของจิน......

ร่างบางถอนหายใจแรงๆ..ยิ้มเศร้าๆกับตัวเอง..ไม่เป็นไร..แบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ..ขอแค่รู้ว่าจินมีความสุขก็โอเคแล้ว..อีกไม่นานก็คงลืมไปเอง..

ตอนนี้ในใจรู้สึกโหวงๆชอบกลเมื่อไม่มีใครให้รออีกต่อไปแล้ว...

จะไม่รั้งไม่สร้างความรำคาญหรอก..แค่จินนึกถึงเค้าเอาตั๋วการแสดงนี้มาให้ก็ดีแค่ไหนแล้ว..อดีต..ก็คงเป็นได้แค่..อดีต..

..........ไม่เป็นไร...........

ร่างบางลุกขึ้นจากมุมมืด..กำลังจะเดินออกไปจากการงาน..

จริงๆแล้วเหตุผลที่ผมจัดโชว์ครั้งนี้ขึ้นก็เพื่อคนคนหนึ่ง..คนที่มีความสำคัญกับผมเสมอมาและจะเป็นตลอดไป..คนที่เป็นแรงบันดาลใจให้สร้างผลงานแต่ละชิ้นได้..คนที่มีรอยยิ้มที่แสนสดใสบริสุทธิ์ดั่งน้ำค้างในหน้าหนาว..ถึงแม้ว่าวันนี้เค้าจะไม่อยู่ตรงนี้ก็ตาม...สุดท้ายนี้ผมอยากจะเล่นเพลงนี้อีกครั้ง..เพลงธรรมดาๆที่คงจะคุ้นหูทุกคนแต่มีความหมายมากมายสำหรับผม..เพราะเป็นเพลงที่ผมกับเค้าเคยนั่งร้องด้วยกัน..เมื่อนานมาแล้ว......

น้ำเสียงเศร้านั้นทำให้คาซึยะชะงัก..ขาเรียวหยุดก้าวต่อ..เพื่อรอฟัง...

....Twinkle, twinkle, little star
How I wonder what you are!
Up above the world so high
Like a diamond in the sky
Twinkle, twinkle, little star
How I wonder what you are.....

เหมือนดั่งความทรงจำได้ไหลกลับเข้ามาในหัว..ท่วงทำนองที่ฟังในวันนี้ไพเราะกว่าวันวานมากนัก..เพราะฝีมือที่เก่งขึ้นกว่าครั้งยังเป็นเพียงนักศึกษา..เสียงร้องที่ได้ยินก็มีเพียงเสียงทุ้มติดจะแหบของคนร้องที่อายุมากขึ้น..ขาดเสียงแหลมเล็กๆที่คอยแต่จะร้องผิดคีย์และนิ้วเล็กๆนั้นก็ซนจิ้มคีย์เปียโนเล่นจนเพลงแทบจะไม่เป็นเพลง..

แต่ความรู้สึกที่เอ่อล้นอยู่ในหัวใจ..อย่างไรก็ไม่มีวันเปลี่ยน..

ร่างบางปาดหยดน้ำที่ทำท่าจะร่วงจากหน่วยตาทิ้งเป็นรอบที่เท่าไหร่ของวันนี้แล้วก็ไม่ทราบได้..แล้วรีบเดินเร็วออกจากงานแสดง...

ถ้าชั้นสำคัญกับจิน..จนถึงตอนนี้..อยากรู้อย่างเดียวเท่านั้นจิน..

ทำไมถึงผิดสัญญา....ทำให้เสียใจ.....

ตั้งแต่กลับมาถึงบ้านร่างบางก็นั่งเหม่ออยู่ที่ระเบียงห้อง..ทอดสายตามองระเบียงของห้องข้างๆที่ตอนนี้มีครอบครัวเล็กๆย้ายเข้ามาอยู่ใหม่..

แค่คืนนี้เท่านั้นที่จะคิดถึง..จากนี้..จะต้องทำใจให้ได้..จะต้องผ่านไปให้ได้..ไม่ว่าจะยากแค่ไหน...

ระหว่างที่จมอยู่กับความทรงจำเก่าๆนั้น..เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้นจนคนที่กำลังนึกอะไรเพลินๆนั้นต้องสะดุ้งสุดตัวแล้วเดินออกไปเปิดประตู..

เมื่อประตูแง้มได้เพียงนิดหน่อยก็รู้ถึงแรงดันจากด้านนอก..ร่างสูงที่พาตัวเข้ามายืนข้างในบ้านอย่างไม่ได้เชื้อเชิญทำให้ร่างบางค่อนข้างตกใจเพราะไม่คิดเตรียมรับมือกับการเผชิญหน้าอีกครั้งในขณะที่หัวใจยังอ่อนแอ...

ชั้นมาบอกลา.. ร่างสูงเอ่ยเสียงเรียบ..คาซึยะก้มหน้าไม่กล้าสบตา..แต่เหมือนได้กลิ่นแอลกอฮอล์ปนกับกลิ่นน้ำหอมโชยมาจากร่างสูงตรงหน้าด้วย...

ไม่มีแม้เสียงตอบจากร่างบาง..ร่างสูงจึงเดินเข้าไปใกล้อีกนิด..

เด็กดื้อ....บอกชั้นที่ได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น..ระหว่างที่ชั้นไม่อยู่..คาซึยะผิดสัญญาที่เคยให้ไว้กับชั้นใช่มั๊ย.. ถึงเสียงจะอ่อนลงแต่ก็จับความเจ็บปวดในน้ำเสียงได้ดี..ร่างสูงดึงมือบางขึ้นมาจับไว้..วนนิ้วไล้บนหลังมือเนียน...

ร่างบางตวัดสายตาขึ้นมองร่างสูง..ดวงตานั้นเริ่มแดงๆอีกครั้ง..

อย่ามากล่าวหากันหน่อยเลย..ใครกันแน่ที่ผิดสัญญา..ทั้งๆที่ผม....ฮึก.... แล้วก็เป็นอย่างที่คาด..พอเริ่มเรื่องแล้วมันก็ห้ามน้ำตาไว้ไม่ได้..

ชั้น?..ผิดสัญญา?...ไม่........

อย่ามาโกหกเลย..แค่อยากรู้ว่าถ้าผมเป็นคนสำคัญแล้วทำไมคุณถึงไม่เลือกผม.. ตะโกนพร้อมเสียงสะอื้น..

เดี๋ยว..นี่ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่..คาซึยะพยายามจะพูดอะไร..แล้วก็พอซักทีได้มั๊ยไอ้คุณกับผมอะไรนั่นน่ะ..เคยเรียกพี่ว่าอะไร..จำไม่ได้แล้วเหรอ... จินก็เริ่มหัวเสียกับคนที่พูดไม่รู้เรื่องเอาแต่สะอึกสะอื้นตรงหน้านี้แล้วเหมือนกัน..

พี่จินนั่นแหละที่เป็นคนผิดสัญญา..ทั้งๆที่คาซึรอพี่จินมาตลอด..แต่พี่จินก็ยังไปแต่งงานกับคนอื่น...ทำไม.... ร่างบางระเบิดออกมาอย่างเหลือทน...

พี่ไปแต่งงานกับใครตั้งแต่เมื่อไหร่กัน..คาซึยะไปฟังใครมา..!

ไม่มีใครบอกทั้งนั้น..ก็คาซึเห็นเองกับตา..เช็ดน้ำตาทิ้ง..

พี่ยังไม่ได้แต่งงาน..คาซึยะ..ไปเห็นอะไรตั้งแต่เมื่อไหร่..บอกพี่มาเดี๋ยวนี้ เดินเข้าไปจับที่ต้นแขนทั้งสองข้างของร่างเล็ก..บังคับให้เงยหน้ามองตา..

เมื่อวันศุกร์ที่แล้ว..คาซึเห็นพี่จินกำลังปลอบเจ้าสาวของพี่อยู่นี่.. แววตาที่จ้องกลับมาเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดมากมาย...

เพียงเท่านี้ม่านหมอกที่ขมุกขมัวอยู่ในใจของร่างสูงก็หายไปอย่างฉับพลัน..เข้าใจถึงท่าทีของคาซึยะที่มีกับเค้าเมื่อวันที่ผ่านมา..คว้าร่างบางเข้ามากอดแน่นๆอย่างโหยหา...ถึงแม้ว่าคนที่ถูกกอดจะดิ้นขลุกขลักอยู่บ้างก็ตาม...

คาซึจังเข้าใจผิดแล้ว..นั่นเป็นงานแต่งงานก็จริงอยู่..แต่เจ้าบ่าวน่ะไม่ใช่พี่หรอก..ก็เพื่อนๆกันทั้งนั้น..ทั้งเจ้าบ่าวเจ้าสาว.. ร่างสูงยิ้มออกมาได้อย่างโล่งใจ..

ร่างบางรู้สึกแปลกใจระคนตกใจ..ที่ยิ่งกว่านั้น..น้ำหนักที่แบกอยู่ในใจตอนนี้ก็อันตรธานหายไปซะดื้อๆ..

พี่จินว่าอะไรนะ... ผละจากอ้อมกอดจ้องหน้าร่างสูง...

คาซึจังใจร้าย..เจอพี่แล้วก็ไม่ทัก..เก็บเอามาคิดไปเองแบบนี้ได้งัย..ผู้หญิงคนนั้นเค้าก็เป็นเพื่อนคนนึงตั้งแต่สมัยที่เรียนอยู่ที่นี่แล้ว..ยัยนั่นเกิดสติแตกขึ้นมาน่ะสิ..ไอ้เจ้าบ่าวมันก็เลยไล่ให้ไปตามตัวมาเพราะมันต้องอยู่รับหน้าบรรดาแขกเหรื่อน่ะ... จินอธิบายให้ฟังยิ้มๆ..จ้องหน้าหวานที่จะดูตะลึงๆอย่างขำๆ..

พี่จินบ้า!! กำปั้นเล็กๆทุบลงบนอกหนาไม่เบานัก..ใบหน้าสวยร้อนวูบขึ้นมาทันทีจนต้องเบือนหน้าหนี..แบบนี้พี่จินก็รู้หมดแล้วน่ะสิว่าคาซึคิดยังงัย..บ้า..บ้าที่สุดเลย..!!..

อ้าวไหงเป็นงั้นล่ะ..เข้าใจผิดไปเองแล้วก็มาโทษเรา..ถึงคาซึยะจะหึงรุนแรงไปหน่อยแต่พี่ก็ดีใจนะที่คาซึยะให้ความสำคัญกับพี่ขนาดนั้น..ทำให้ร้องไห้ตั้งเยอะ..พี่ขอโทษนะ.. เดินไปโอบร่างบางจากด้านหลัง..

แต่ก็ใจร้ายจังน๊า..อุตส่าห์เอาบัตรมาให้แต่กลับไม่ไปซะนี่.. เห็นว่าร่างบางยังเงียบก็เลยพูดต่อ..

ใครว่าไม่ได้ไป.. เสียงอุบอิบบอกขึ้น..นิ้วเรียวชี้ไปบนโต๊ะที่มีตั๋วที่ถูกฉีกด้านหางออกไป...

ถ้าอย่างนั้นก็รู้ความรู้สึกของพี่แล้วใช่มั๊ย..เพลงทุกเพลงที่เล่นวันนี้..พี่คิดถึงคาซึยะไปแล้วก็แต่งไปทุกเพลงเลยนะ.. อยู่ๆก็ทำเสียงนุ่มให้ใจร่างบางเต้นแรงขึ้นมาเฉยๆซะอย่างนั้น....ร่างสูงพลิกตัวให้ร่างบางหันหน้ามาหาเค้าแล้วกอดไว้หลวมๆ..

คาซึก็คิดถึงพี่จินมากเลย..แต่ถ้าไม่มีงานแต่งนั้นพี่จินก็จะไม่คิดจะกลับมาญี่ปุ่นเลยใช่มั๊ย... เสียงหวานเริ่มเครืออีกรอบ..

ใครว่า..เจ้าพวกนั้นแต่งงานกันเพราะพี่ตั้งใจกลับมาญี่ปุ่นวันนั้นต่างหาก..พี่ตั้งใจกลับมาหาคาซึยะนะ..พี่ก็คิดถึงเรามากเลย.. รู้สึกถึงแรงกอดกระชับจากกายที่สั่นไหวของร่างเล็ก..

ไม่เอาน่าคนดี..พี่อยู่ตรงนี้แล้ว..เลิกร้องไห้นะคนดี..ตาบวมหมดแล้วนะ.. ผละจากอ้อมกอดค้อมตัวลงให้ความสูงเทากับร่างเล็กแล้วเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา..

พี่จินยังรักษาสัญญาใช่มั๊ย..

แน่นอน... ฝ่ามือใหญ่ขยี้เส้นผมอ่อนนุ่มเบาๆ..พร้อมรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน..

แล้วเมื่อกี๊ที่พี่จินบอกว่าจะมาลา..พี่จินจะไปไหน.. ตาช้ำเหลือบมองคนตรงหน้า..

พี่เปลี่ยนใจแล้วล่ะ..คาซึยะ..ไปลอนดอนกับพี่นะ...อยู่ด้วยกันตลอดไป..

แต่คุณแม่... เสียงหวานแย้งขึ้น..

ไม่เป็นไร..พี่จะโทรบอกเอง..คาซึยะอยากไปอยู่กับพี่ที่นั่นมั๊ย..

ที่ไหนก็ได้..อยู่กับพี่จิน.. โผเข้ากอดร่างสูง..

ในที่สุด..การรอคอยก็สิ้นสุดลงพร้อมรอยยิ้มซักทีนะ..คนของโชคชะตาที่ผูกพันกันมาตั้งแต่เมื่อวัยเยาว์..สุดท้ายก็ได้อยู่ด้วยกันซักที..

คาซึจะอยู่กับพี่จินตลอดไป...

It isnt the first time, wont be the last time..

I surrender my soul cause youre always..

Keeping me waiting, anticipating..

The day we find love once again..

END.