เรื่องทั้งหมดมันเกิดจาก...โทรศัพท์..กริ๊งเดียว...

ท่ามกลางงานเลี้ยงที่วุ่นวาย..แสงสลัวๆ..เสียงอึกทึกของดนตรีและเสียงพูดคุยของคนแปลกหน้า..ชายรูปร่างสูง..ผมสีน้ำตาลเข้มออกดำ..ใบหน้าหล่อเหลามีเสน่ห์มัดใจ..หัวเราะยิ้มแย้มกับคู่สนทนา..แต่ในใจนั้น..เหนื่อย..อยากพัก..ทั้งๆที่วันนี้ถ่ายหนังมาตั้งแต่เช้ามืดจนปิดกล้องไปเมื่อบ่าย..ยังต้องมาปาร์ตี้ฉลอง..เป็นพระเอกนี่..ไม่มาก็ไม่ได้อีก..

ทันใดนั้นเจ้าโทรศัพท์ที่ซุกตัวอยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านหลังก็สั่นน้อยๆ..เจ้าตัวรีบหยิบขึ้นมารับ..แล้วอาศัยเจ้านี่แหละเป็นข้ออ้างกลับบ้านซะเลย...

ฮัลโหล...ว่างัย.. เมื่อเดินออกมาถึงลานจอดรถที่อยู่ไม่ไกลนัก..ร่างสูงมองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครจึงกดรับ..

ไอจินเหรอ..ได้ข่าวว่าปิดกล้องแล้ว.. ยูอิจิส่งเสียงทักทายมาตามสาย มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวเป็นแบ็คกราว..

อืม..เหนื่อยชิบว่ะ..ดันมีปาร์ตี้ต่ออีก เมิงโทรมาได้จังหวะพอดี..เพิ่งจะขอปลีกตัวออกมา.. จินพูดพลางไขประตูรถ..

เหรอ..งั้นเมิงไปพักเหอะ..กุไม่กวนและ..

อะไรของเมิง..โทรมาแค่มาถามเรื่องปิดกล้องแค่นี้อ่ะนะ.. จินงง..

เปล่าหรอก..จริงๆก็กะว่าจะชวนมาโอซาก้า..เห็นเมิงเหนื่อยๆ..ไปพักดีกว่า.. ยูอิจิบอก..

แล้วจะให้กุไปทำไมวะ.. จินยังงงอยู่..

ก็พวกกุมีแสดงอีกตั้งหลายสัปดาห์กว่าจะกลับ..ก็กลัวเมิงจะเหงา..555..พวกกุก็คิดถึงเมิงด้วยงัย..อยู่แค่ห้าคนขาดไอหน้าหล่อๆไปคนนึงเนี่ย..เหมือนไม่ใช่คัตตุน...ยูอิจิพูดอารมณ์ดี..ทำให้ร่างสูงอดหัวเราะตามไม่ได้..

เอางี้..เดี๋ยวคืนนี้กุขอหลับให้เต็มอิ่มก่อน..เดี๋ยวพรุ่งนี้สายๆจะขับรถไปหาพวกเมิงละกัน..

เออ..ได้..พรุ่งนี้ช่วงเย็นไม่มีตารางแสดงพอดี..เดี๋ยวงดซ้อมไปหาอะไรอร่อยๆกินกัน..ฉลองที่เมิงไม่ทำละครเค้าล่ม55+ ตอบเสียงร่าเริง..

ไอนี่..ปากดี..เออ..ดีๆ...ว่าแต่...คาเมะเป็นงัยมั่ง..สบายดีนะ..อดถามถึงไม่ได้..

ไอเต่ามันแข็งแรงกว่าแกซะอีก..555..ยังงัยพรุ่งนี้ก็มาอยู่แล้วนี่หว่า..ไว้เจอก็คุยกันเองละกัน..เฮ้ยต้องวางแล้วว่ะ..เอามือถือไอโคคิมันโทร...มันเดินมาแล้ว.. ปลายสายรีบร้อนตัดไป..จินได้แต่อมยิ้ม..ป่านนี้โคคิคงโวยว่ายูอิจิแอบเอาโทรศัพท์มันไปใช้อีกแล้ว..นึกๆก็ขำ..ก่อนที่แร็พเปอร์ประจำวงจะรู้ว่าเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดของตัวแอบเอาโทรศัพท์ไปใช้ก็มานั่งบ่นอยู่นั่นว่า..โทรก็ไม่ค่อยได้โทร ทำไมค่าโทรศัพท์มันแพงนัก..

นึกถึงเพื่อนๆแล้วก็นึกไปถึงอีกคนนึง..เป็นมากกว่าเพื่อนสนิท..เป็นมากกว่าคนสำคัญ..ริมฝีปากแดงๆบางๆนั้นยังคงยิ้มได้น่ารักเหมือนเมื่อราวๆหกปีก่อนที่ได้เจอ..เราโตมาด้วยกัน..ซึมซับกันและกันทีละนิด..ไม่เห็นหน้ากันนานๆแบบนี้..คิดถึงจัง..นายจะคิดถึงชั้นเหมือนที่ชั้นคิดถึงนายบ้างหรือเปล่านะ...

จินสลัดหัวไล่ความคิดต่างๆ..ขับรถกลับบ้านไป..เฮ้อ..จะได้นอนให้เต็มที่ซักที...........

......แสงแดดอ่อนๆลอดผ่านผ้าม่านมากระทบใบหน้าคมที่กำลังหลับอยู่..เสียงนกร้องจุ๊กจิ๊กๆดังไปทั่วบอกเวลาเช้าวันใหม่..ร่างสูงนั้นค่อยๆปรือตาขึ้น..บิดขี้เกียจหาวสองสามครั้งก่อนเดินเข้าห้องน้ำปฏิบัติภาระกิจประจำวันอย่างสดชื่น..ได้นอนหลับพักผ่อนสมใจอยากแล้วนี่นา..พออาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยก็เดินฮัมเพลงหยิบกระเป๋าย่อมใบโปรดออกมา..จัดเสื้อผ้าลงไปซักสองสามชุด..แค่คิดว่าจะได้เห็นใบหน้าขาวๆกับรอยยิ้มนั้นก็ยิ่งอารมณ์ดีขึ้นอีกมากมาย....

แว่นกันแดดสีชาเก๋ไก๋ประดับอยู่บนใบหน้าได้อย่างลงตัว..ร่างสูงโยนกระเป๋าเสื้อผ้าไว้ที่หลังรถแวนสีขาวของตนก่อนจะมุ่งหน้าสู่โอซาก้า..............

อ้าว..มาแล้วเหรอ.. ยูอิจิทักขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงเดินเข้ามาในห้องที่จัดไว้สำหรับให้นักแสดงพัก..จินได้แต่ยกมือยิ้มทักทาย...

ได้ข่าวว่าปิดกล้องไม่นึกว่าจะมานะเนี่ย..ขับมารถตั้งไกลเหนื่อยป่าว.. คาเมะเดินจากมุมห้องส่งขวดน้ำชาของตนที่ยังไม่ได้เปิดให้ร่างสูง..

ขอบคุณ..ไม่เหนื่อยหรอก..แล้วนายล่ะ..เป็นงัยมั่ง.. รับขวดชานั้นมาถือไว้..ใบหน้ายิ้มแย้มกับคำทักที่ดูเหมือนจะเป็นห่วงนั้น..หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง..

ก็สนุกดี..แฟนๆที่นี่ก็อบอุ่นดี..นี่จิน..ขึ้นไปเป็นเกสมั๊ย..แฟนๆต้องดีใจแน่เลยที่นายมา.. คาเมะถามยิ้มๆ..แต่จินอยากจะถามกลับไปเหมือนกันว่า..แล้วนายล่ะ..ดีใจมั๊ยที่ชั้นมา...

อืม..เอาสิ.. จินตอบตกลง..

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่..หลังจากที่จินขึ้นไปปรากฏตัวบนเวทีเรียกเสียงกรี๊ดจากแฟนเพลงแล้ว..ละครเวทีดรีมบอยก็จบลง..เหล่าคัตตุนทั้งห้าเดินกลับเข้าห้องพักอย่างเหน็ดเหนื่อย..แต่ก็มีความสุข..
จินที่นั่งฟังเอ็มดี รอการแสดงจบอยู่ที่มุมของคาเมะ ก็ลุกหลบให้คนตัวเล็กที่เดินเข้ามาได้นั่งเก้าอี้เบาะนิ่ม..ผ้าขนหนูสีขาวถูกมือใหญ่หยิบจากราว..ซับเบาๆไปตามใบหน้าคนที่นั่งหอบอยู่..

โฮ้ยย..เหนื่อยจังอ่ะจิน.. คาเมะบ่น..ฝ่ายร่างสูงได้แต่ยิ้มตอบ..เมื่อเช็ดหน้าเช็ดตาให้เรียบร้อยแล้ว..ก็หยิบน้ำเทใส่แก้วมาให้..

ขอบคุณนะ...อื้ม..วันนี้ช่วงบ่ายไม่มีตารางแสดง..ยูอิจิว่าจะชวนจินไปเลี้ยงปิดกล้องน่ะ.. ร่างเล็กบอกส่งแก้วน้ำคืนให้จิน..

อืมม..เจ้านั่นมันโทรไปบอกแล้วล่ะ..ถึงได้มางัย.. จินตอบเอาแก้วน้ำไปเก็บที่เดิม..

โห่..นึกว่ามาเพราะคิดถึงชั้นซะอีก..55+ร่างเล็กหยอกแกมเย้า..หัวเราะอย่างไม่ได้คิดอะไร..

ใครจะไปคิดถึงนาย..55+ นิ้วเรียวของร่างสูงจิ้มไปที่หน้าผากของคนที่นั่งหัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่เบาๆ..

ป่ะ..ไปกันได้แล้ว.. อุเอดะชะโงกหน้ามาบอกหลังจากที่เพื่อนๆทั้งหมดออกไปจากห้องกันหมดแล้ว..

จินเดินนำหน้าร่างบางมาที่รถของตนในมือมีกระเป๋าของคนตัวเล็กมาด้วย..จินไขประตูรถแล้ววางกระเป๋าใบนั้นที่เบาะหลัง..

ความจริงพวกนั้นรอไปพร้อมกันก็ได้นี่นา..เบียดๆกันหน่อยก็คงจะนั่งพอล่ะมั๊ง..ไม่เห็นต้องไปแท็กซี่เลย..จินพูดพลางสตาร์ทรถ..

พอแน่เหรอ..รถนายอ่ะ..ร๊กรก..ดีที่สมบัติของนายไม่กินเนื้อที่มาเบาะหน้าด้วยน่ะไม่งั้นนะชั้นคงต้องฝากนายไปแต่กระเป๋าแล้วนั่งแท็กซี่ไปด้วยอีกคนแน่ๆ..คาเมะที่นั่งอยู่ข้างๆพูดปนหัวเราะ..จินหันไปมองรอยยิ้มนั้น..อยากดึงตัวมากอดจริงๆเลย..ให้ตาย..

เมื่อทั้งสองมาถึงจุดที่นัดหมายกันไว้กับคนอื่นๆ..ก็พากันเข้าไปในร้านเนื่อย่างชื่อดังที่เหล่าคันจานิแนะนำมา..

ทั้งหกคนดื่มกินกันอย่างสนุกสนานเต็มที่ เพราะพรุ่งนี้ไม่มีรอบแสดง..ยูอิจิกับโคคิสั่งเบียร์มาดื่มกันอย่างเมามัน..

เฮ้..คาเมะ..นายห้ามกินนะ..อายุยังไม่ถึงเดี๋ยวก็เป็นข่าวอีกหรอก.. จินคว้าแก้วเบียร์ในมือเล็กไว้..หันไปค้อนเจ้ายูอิจิกับโคคิอย่างโหดๆ..รินมาได้งัยวะ..

อะไรกัน..จินอ่ะ..บ่นเหมือนแม่เลย..เนอะอุเอเนอะ..พวกนายได้กินกันหมดแล้วเราไม่ได้กินอยู่คนเดียวได้งัย..คาเมะหันไปหาอุเอดะที่กำลังกระดกเบียร์อย่างเมามัน..

เอาน่า..คาเมะ..จุนโนะก็ไม่ดื่มเห็นมั๊ย..รอปีหน้าก็ได้ดื่มแล้ว..อุเอดะพูดอย่างโน้มน้าว..แอบเห็นด้วยกะจินเล็กน้อย..

ที่จุนโนะไม่ดื่มน่ะก็เพราะว่าจะได้มีคนดูแลเวลาพวกนายเมาไม่ใช่เหรอ..นะ..นะ..ชิมหน่อยเดียวเอง.. หันไปอ้อนคนนู้นทีคนนี้ที..

แค่หน่อยเดียวนะ.. จินหรี่ตาถือแก้วของร่างบางไว้ในมือ..

เอามาเหอะ.. ร่างบางคว้าแก้วจากมือร่างสูงมาได้ก็กระดกอักๆๆ..

ฮ้า....อร่อยจริงๆด้วย.. คาเมะใช้หลังมือเช็ดปาก..โดยมีสายตาคู่หนึ่งมองตามอยู่ตลอด..

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่..เจ้ายูอิจิกับโคคิเริ่มอ้อแอ้..ทั้งๆที่คุยกันคนละเรื่องก็คุยกันไปได้นานสองนาน..แถมหัวเราะเสียงดังอีกตังหาก..ส่วนอุเอดะนั่งหน้าแดงก่ำพูดจาอะไรงุบงิบๆกับจุนโนะที่ตอนแรกว่าจะไม่ดื่มแต่ก็อดไม่ได้ นั่งหน้าแดงคุยเบาๆเป็นเพื่อนอุเอดะ..ส่วนเจ้าตัวเล็กนี่..อ้าว..หลับไปแล้ว..จินเองก็เริ่มรู้สึกมึนๆแล้วเหมือนกัน..ทั้งๆที่พยายามดื่มให้น้อยที่สุดแล้วเชียว..ก้มมองนาฬิกาข้อมือของตน..ดึกมากแล้วนี่..ถึงเจ้าพวกนี้จะไม่มีรอบโชว์วันพรุ่งนี้ก็เถอะ..แต่น่าจะได้พักมากกว่ามามัวแฮงค์กันอยู่..คิดได้แบบนั้นจินจึงเรียกพนักงานมาเก็บเงิน..ฝากเจ้าสองตัวนั่นกับจุนโนะและอุเอดะที่ดูท่าจะคุยรู้เรื่องกว่า..ยังงัยก็แบ่งนอนตามชื่อกันอยู่แล้ว..เมื่อส่งเพื่อนๆขึ้นแท็กซี่กลับที่พักเรียบร้อยแล้ว..ตนจึงเดินมาปลุกคาเมะเบาๆ..

คาเมะ..คาเมะ.. เสียงทุ้มๆดังอยู่ข้างหู..ร่างบางค่อยๆลืมตา..

โฮ้ย..มึนอ่ะ..ง่วงด้วย.. คาเมะพูดปนหาว..

ก็บอกแล้วว่าอย่าดื่ม..ป่ะ..จะได้นอนสบายๆที่ห้อง.. ร่างสูงฉุดแขนคาเมะให้ยืนแล้วเดินนำหน้าออกไปขับรถมาจอดหน้าร้าน..คาเมะก้าวขึ้นรถปั๊บก็หลับต่อทันที..

เมื่อทั้งคู่มาถึงที่พักแล้วกว่าจินจะลากเต่าหลับขึ้นมานอนบนเตียงดีๆได้นี่ก็ใช้พลังงานมากซะจนแทบจะสร่างทีเดียว..คาเมะที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นก็โวยวายตีแข้งตีขาตามประสาคนเมาปนง่วง..จินจึงเข้าไปอาบน้ำอาบท่า..เสร็จแล้วจึงมาเรียกอีกคนบ้าง..

คาเมะ..ไปอาบน้ำอาบท่าเร็วจะได้นอนสบายๆ.. จินสะกิดคนที่กำลังฮึดฮัด..

ไม่อาบ..จะนอนแล้ว..จินปิดไฟหน่อย..แสบตา.. คาเมะพูดอู้อี้..หันหน้าหนีคนที่กำลังก่อกวน..

ไม่อาบได้งัยล่ะ..ชั้นไม่อยากนอนกับคนตัวเหม็นหึ่งนะ..นายนี่..ตื่นๆ..ไปอาบน้ำ.. จินเขย่าไหล่คนที่ทำท่าจะหลับอีกรอบ..

ไปก็ได้..จู้จี้จริงๆเลย..ร่างบางบ่นหน้าง้ำเดินโซซัดโซเซเข้าห้องน้ำไป..
จินปิดสวิตซ์ไฟที่เพดานเหลือแต่เพียงแสงนวลๆสีส้มจากโคมไฟเท่านั้น..ร่างสูงตบหมอนปุๆสองสามครั้งก่อนจะล้มตัวลงนอน..

เคลิ้มๆจะหลับก็ได้กลิ่นหอมๆของสบู่ลอยอบอวล..มือเย็นๆจิ้มๆมาที่แขน..

จินอ่ะ..อาบน้ำแล้ว..ตาสว่างแล้วด้วย..ตื่นมาคุยเป็นเพื่อนก่อนเลย.. ร่างบางนั่งทับส้นข้างๆร่างสูงบนเตียง..

ไม่เอาน่า..นอนเหอะ..เผื่อพรุ่งนี้จะได้ไปเที่ยวกัน.. จินหรี่ตาขึ้นมามองหน้าขาวนั่นก่อนจะตะแคงหันหลังให้..

อะไรเล่า..จินเป็นคนปลุกชั้นนี่นา..ไม่ได้นะ..ตื่นๆๆๆมาเดี๋ยวนี้เลย.. มือเล็กๆยังคงเขย่าๆตัวร่างสูงไม่หยุดหย่อน..เมื่อเห็นร่างนั้นยังนิ่ง..ก็เริ่มร้องเพลงเสียงดัง..

เอ้าก็ได้ๆ..ยอมแพ้แล้ว..อยากคุยอะไรล่ะ.. จินหัวเราะหึๆ..หันมาทางฝั่งคาเมะ..ไม่เคยชนะซักทีเลยน๊า...

อืม..นั่นสิ..คุยอะไรดี..อืมม..เรื่องละครจินดีกว่า..เป็นงัยมั่ง.. คาเมะยิ้มเมื่อจินยอมหันมาคุยด้วย..

เรื่องงานอีกและ..หมู่นี้มีแต่คนถามจนเอียนจะตอบแล้วนะเนี่ย..นายก็เป็นไปกะเค้าด้วย..จินบ่น..

เหอะน่า..เล่าหน่อยๆ..เอาละเอียดๆ..ฉากจูบด้วยอยากรู้..เอาทุกฉากเลยนะ.. คาเมะนอนตะแคงมาทางจินมองตาแป๋วตั้งใจฟัง..ร่างสูงจึงจับหมอนวางแนวตั้งพิงกับหัวเตียง..กระเถิบตัวขึ้นมาเล็กน้อย..

อืม..ก็ยากนะ..สำหรับชั้น..ก็ไอ้ชีวิตพนักงานกินเงินเดือนน่ะชั้นเคยสัมผัสซะที่ไหน..แถมยังต้องใช้อารมณ์อีกแบบว่าประมาณว่าแอบรักเค้าน่ะ..ผู้กำกับเค้าก็เคี่ยวแล้วเคี่ยวอีก..ทุกคนก็เก่งกันทั้งนั้น..รู้สึกกดดันอยู่บ้างน่ะแหละ..ส่วนเรื่องฉากจูบ.......จินหันไปมองร่างบางที่ตะแคงคู้มาหาเค้า..ลมหายใจผ่อนเข้าออกสม่ำเสมอ..ดวงตาเรียวปิดสนิท..ริมฝีปากเผยอน้อยๆ..

ชั้นคิดถึงแต่หน้านาย.... จินก้มลงไปปัดผมที่ปรกปิดหน้าปิดตาออก..ไล้มือไปตามโครงหน้าสวยราวกับภาพวาด..มาชวนคนอื่นเค้าคุยแท้ๆ..แต่ตัวเองหลับไปได้ยังงัยเนี่ย..ขี้โกงชะมัด..และเหมือนมีอะไรมาดลใจ..จินค่อยๆก้มหน้าเข้าใกล้ๆ..ริมฝีปากบางประกบกับริมฝีปากของร่างสูงอย่างแผ่วเบาอ่อนโยน..ราวกับปีกผีเสื้อ..

นาทีนั้นเหมือนกับประตูที่เก็บกักความรู้สึกต่างๆที่อัดแน่นได้พังทลายลง..รู้มั๊ยว่าต้องห้ามใจตัวเองแค่ไหนที่ไม่ให้โอบกอดเรือนร่างสวยงามนั้น..ไม่ให้ดึงมาจูบทุกครั้งที่ริมฝีปากเรียวแย้มยิ้ม..หรือแม้กระทั่งจับมือเล็กยามที่เดินเคียงข้างกัน...

ไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว..ริมฝีปากที่หยิบยื่นความอ่อนละมุนให้เมื่อครู่..ค่อยๆย้ำหนักขึ้น..ปลายลิ้นชื้นสอดแทรกเข้าไป..เก็บความโหยหาทุกหยดหยาด..นี่ไม่ได้เจอกันแค่ไม่ถึงเดือน..นายทำให้ชั้นแทบคลั่ง..รู้ตัวบ้างมั๊ย......

ริมฝีปากแดงเริ่มระรานไปทั่วใบหน้าก่อนไล้ลงมาที่ซอกคอ..มือหนาค่อยๆปลดกระดุมเสื้อนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มสีฟ้าอ่อน..ทีละเม็ด..ทีละเม็ด..จูบวาบหวามตามแผ่นอกเนียน..มือซนไล้ไปตามแกนกลางลำตัวของร่างบาง..

ร่างบางที่ถูกจับให้นอนหงายค่อยๆรู้สึกตัว..เหมือนมีใครทำอะไรกับร่างกายเค้าซักอย่าง..ความรู้สึกเสียวซ่านปลุกให้สมองที่กำลังง่วงงุนต้องจำใจตื่น..

จิน!!..อ๊ะ..อืมมม..ทำอะไรน่ะ..อย่านะ..จิน..อย่า...มือบางๆผลักไหล่หนาออกจากร่างตน..แต่เรี่ยวแรงกลับหายไป..ร่างกายสะดุ้งผวาเมื่อส่วนสำคัญของตนหายเข้าไปในปากแดง...

จิน..ไม่นะ..อือ..อึก..หยุดนะ...จิน..ฮึก..ฮ้า..อา..จิน...ร่างบางครางกระเส่าสลับกับร้องห้ามไม่หยุดปากขณะที่ร่างสูงยังคงก้มๆเงยๆอยู่ตรงหว่างขาของเขา..แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมจินถึงได้ทำกับเค้าแบบนี้..แต่สัมผัสจากจินมันทำให้สติกระเจิดกระเจิง..และปฏิเสธไม่ได้เลยว่า..รู้สึกดี...

ฮึก..จิน..จิน..ไม่ไหวแล้ว..ฮึก...จะ..จะไปแล้ว....อ๊า.....สิ้นเสียงหวาน..น้ำหนืดๆสีขาวขุ่นก็พวยพุ่งออกมา..ลิ้นอุ่นไล้เล็มทำความสะอาดให้อย่างหมดจด..ร่างบางนอนหอบหายใจแฮ่กๆ..คำถามมากมายล้านแปดตีกันอยู่ในหัว..แต่ยังไม่มีโอกาสได้เรียบเรียงถามออกมา..ก็รู้สึกว่าช่องทางด้านหลังของตนกำลังถูกล่วงล้ำ..ขาทั้งสองข้างถูกมือใหญ่ยกขึ้นสูง..นิ้วชี้ค่อยๆถูกดันเข้าไปตามช่องทางร้อน..

จิน..เจ็บ!!..ปล่อยชั้นนะ..นายจะทำอะไร..หยุดนะ...!! คาเมะเริ่มตะโกนอย่างขวัญเสีย..จินคนที่คาเมะคิดว่ารู้จักมากที่สุดแต่ตอนนี้กลับไม่รู้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่..กลายเป็นจินคนที่คาเมะไม่เคยเห็นไม่เคยรู้จัก..และมันทำให้..กลัว..

ร่างสูงค่อยๆขยับนิ้วเข้าออกช้าๆ..จนเริ่มได้ยินเสียงหวานๆครางออกมา..แม้ว่าร่างตรงหน้านี้จะดิ้น..แต่พอจินขยับนิ้วทีไร..ร่างบางตรงหน้าก็อ่อนปวกเปียกทำอะไรไม่ถูก...ตอนนี้หยุดไม่ได้แล้ว...

จากหนึ่งนิ้วค่อยๆเพิ่มเป็นสองและสาม..ก่อนที่สิ่งที่ใหญ่โตกว่านิ้วมากมายนั้นจะเข้ามาแทนที่..ร่างบางคิดอะไรไม่ออกอีกแล้ว..น้ำตาไหลเป็นทางตามหางตาด้วยความเจ็บ..เสียใจ..ไม่เข้าใจ..
จินขยับเคลื่อนไหวร่างกายอย่างต่อเนื่อง..โน้มตัวไปจูบใบหน้าที่ตนหลงรักตลอดมา..จูบซับน้ำตาแล้วค่อยๆมาอ้อยอิ่งที่ริมฝีปากที่คาเมะเม้มสนิท..จินจึงค่อยๆเลื่อนไปที่ไรผมบริเวณกกหู..แขนแข็งแรงรวบร่างบางขึ้นมานั่งทับแก่นกายของตน..กอดไว้ทั้งตัว..

จากความเจ็บกลายเป็นความรู้สึกใหม่เข้ามาแทนที่..ความรู้สึกที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน..ในสมองพร่ามัว..รับรู้แต่รสชาติแห่งความเสียวซ่านที่ร่างสูงหยิบยื่นให้เท่านั้น..ร่างแทบจะหลอมละลายลงไปกับอ้อมกอดแข็งแรง..ริมฝีปากราวกับเหล็กร้อนที่ประทับลงบนเนื้ออ่อนแล้วเกิดรอยรักสีชมพูกระจายทั่วผิวขาว..

เมื่อปากทางสวรรค์ลอยอยู่รำไรด้านหน้า..จินจึงเร่งพาคาเมะให้ถึงสวรรค์ด้วยกันเร็วยิ่งขึ้น..มือแกร่งจับรูดส่วนที่ติดอยู่กับหน้าท้องของตน..เสียงครางต่ำกับเสียงครางหวานๆดังผสมผสานเป็นจังหวะเดียวกัน..จนกระทั่งคาเมะรู้สึกอุ่นวาบที่ท้องน้อยก่อนที่ตนจะกระตุกเกร็งปลดปล่อยอีกครั้งด้วยมือของจิน...

ร่างบางฟุบหน้าลงกับไหล่กว้างด้วยความอ่อนเพลีย..จินค่อยๆถอนร่างกายออก..วางร่างเล็กที่หมดแรงนั้นกับหมอน..สิ่งสุดท้ายที่คาเมะรู้สึกก่อนจะก้าวสู่ห้วงนิทราก็คือจูบอย่างทะนุถนอมของจินบริเวณแก้มและวงแขนแข็งแกร่งที่โอบกอดเค้าไว้อย่างอบอุ่น......

แสงแดดลอดส่องผ้าม่านสีเหลืองนวลเข้ามากระทบใบหน้าของคนที่หลับอยู่..ความรู้สึกหนักๆและปวดเมื่อยของร่างกายทำให้สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนผุดเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ...

คนที่กอดเค้าอยู่ตรงนี้เป็นจินแน่เหรอ....

ความน้อยใจ..เสียใจ..ไม่เข้าใจมากมายเกินจะเก็บไว้ในใจ..ถูกระบายออกมาด้วยน้ำใสๆที่พร่างพรูลงมา..

ร่างสั่นๆ..เสียงสะอื้นปลุกให้อีกคนนั้นตื่นขึ้นมา..จินกระชับอ้อมกอดนั้นให้แน่นขึ้นอีก..
ถามสิ..จะตอบให้ฟังทุกคำถาม..จะทำให้มั่นใจ..จะกอดให้หายกลัว..มือหนาลูบผมนุ่มสลวยปลอบให้หายขวัญเสีย..

จินเป็นคนที่ชั้นไว้ใจที่สุด... เสียงปนสะอื้นดังขึ้น..ปราศจากการดิ้นรน..

แต่สำหรับจินแล้วชั้นเป็นอะไรกันแน่..ทำไมทำกับชั้นแบบนี้..ฮึก..ชั้นไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์ของนายนะ พูดกลั้นเสียงสะอื้น..

จินรักคาเมะ..รักมาตั้งนานแล้ว..อาจจะตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันก็ได้..เพราะจินไม่รู้ตัวเลยว่าหลงรักเพื่อนคนสำคัญคนนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่..ไม่เจอกันแค่ไม่นาน..ทำให้จินคิดถึงจนแทบจะบ้า..รัก..รัก..จนเก็บไว้ในใจไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว..ไม่อยากเสียคาเมะให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น..จินขอโทษที่ทำอะไรแบบนี้กับคาเมะ..แต่จินรัก...รักจริงๆ..เข้าใจได้มั๊ย...ไม่ได้เจตนาทำให้เสียใจเลย.. จูบหน้าผากมนนั้นแผ่วเบา..

แต่ชั้นไม่เคยมองนายแบบนั้น... คาเมะพูดไม่ออกเมื่อได้รู้ความคิดของเพื่อน..สับสนไปหมด..อะไร..มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย..จินเป็นห่วงเค้ามากกว่าใครก็จริง..แต่มันไม่เคยทำให้เอะใจเลยว่าจินคิดกับเค้ามากกว่าเพื่อน..

ไม่เป็นไร..ชั้นจะรักนายไปเรื่อยๆ..จนกว่านายจะรักชั้น..ขอแค่โอกาสนะ..มีคนรักคนเอาใจใส่น่ะดีกว่าไม่มีเป็นไหนๆ..นะ..ชั้นจะเอาใจ..จะตามใจ..จะยอมคาเมะทุกอย่างเลย..นะ..ยอมเป็นที่รักของจินได้มั๊ย.. จินหยอดลูกอ้อน..

มาพูดอะไรกับชั้นแบบนี้..ชั้นไม่ใช่พวกผู้หญิงของนายนะ.. คาเมะก้มหน้าซะจนคางชิดอก..ใบหูแดงก่ำบ่งบอกว่าเจ้าตัวตอนนี้กำลังเขิน..จินใจชื้นขึ้นเป็นกอง..

ผู้หญิงพวกนั้นสำคัญสู้นายไม่ได้หรอก..นายก็รู้ว่าสุดท้ายแล้ว..สายตาของชั้นจะหยุดที่นายเสมอ.. จินกระซิบเสียงทุ้ม..

ร่างในอ้อมกอดรู้สึกใจสั่นๆไปกับคำพูดหวานๆนั้นเหมือนกัน..แย่แล้ว..คาซึยะเอ๊ย..ทำไมนายใจง่ายแบบนี้นะ..เมื่อคืนน่ะโกรธแทบตายไม่ใช่เหรองัย..คราบน้ำตาบนใบหน้ายังไม่ทันแห้งดีด้วยซ้ำ..

นะ..ให้ชั้นรักนาย..ดูแลนายในฐานะคนรัก..นะ.. ก้มลงสูดความหอมจากกลุ่มผมนุ่ม..ไล้นิ้วมือตามพวงแก้มเนียน..เช็ดคราบน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา..

จะดูแลอย่างดี..คาเมะต่อรอง

อื้ม..

ไม่ขัดใจ...

อยากให้ทำอะไรบอกเลย..

เราเป็นคนสำคัญที่สุด..

ที่สุดเลย..

งั้นก็ลองดูก็ได้.. พูดอุบอิบแต่นั่นก็ทำให้ร่างสูงได้ยินอย่างชัดเจน..

จินยิ้มกว้าง..หอมแก้มเนียนเป็นการใหญ่..

แต่ถ้าจินทำให้เราผิดหวังเมื่อไหร่..ทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม..โอเคมั๊ย..แล้วก็ห้ามทำกับชั้นเหมือนผู้หญิงด้วยเพราะชั้นไม่ใช่ผู้หญิง.. คาเมะยื่นข้อแม้..

คับพ้ม..จินรับคำแข็งขัน..แต่...คาเมะ..จินขออะไรอย่างดิ... จินเสียงอ่อยในประโยคถัดมา..

อะไรอ่ะ.. เงยหน้าไปสบตากับคนที่กอดรัดเค้าไว้ทั้งตัว..

คาเมะเลิกออกไปหาผู้หญิงคนอื่นได้ป่ะ..มีจินคนเดียวนะ.. ลองอ้อมๆแอ้มๆถามดู..

ก็ได้..นายก็ห้ามนะ..จะได้แฟร์ๆ..

มีนายคนเดียวชั้นก็ไม่ต้องการใครแล้วล่ะ.. จินตอบพร้อมรอยยิ้มทะเล้นๆ..คาเมะยื่นมือไปบีบปลายจมูกโด่งนั้นเบาๆ..อดหมั่นไส้ไม่ได้..ถ้าทำให้เสียใจล่ะก็..น่าดู..

บ่ายวันนั้นทั้งสองแอบเพื่อนๆทั้งสี่ที่เหลือออกมาเที่ยวด้วยกัน..เดินเที่ยวสองคนก็ออกบ่อย..แต่ครั้งนี้เป็น เดท ครั้งแรก..

จิน..หิวแล้วล่ะ..หาไรกินเหอะ..คาเมะบ่นลูบท้องตัวเองไปพลาง..จินหอบถุงข้าวของที่ช็อปมามากมายเดินมาใกล้ๆร่างเล็กแล้วชวนไปนั่งทานอาหารอิตาเลียนที่อยู่แถวๆนั้น..

เมื่อพาสต้าแซลมอนไวท์ซอสถูกเสิร์ฟตามสั่งแล้วทั้งสองจึงเริ่มลงมือทานกันอย่างเอร็ดอร่อย..จินมองคนตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าทานเพราะความหิวเป็นเด็กๆ..ครีมซอสเลอะที่มุมปากเรียวนั้น จินไม่รีรอที่จะเลื่อนมือไปเช็ดให้..คนที่กำลังทานเพลินสะดุ้งด้วยความตกใจ..เผลอทิ้งส้อมในมือปัดมือใหญ่นั้นออกไปอย่างแรง..

เสียงส้อมเงินกระทบจานกระเบื้องเสียงดัง..โต๊ะรอบข้างเริ่มหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น..จินชะงักมือก่อนจะค่อยชักมือกลับ..มองร่างตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ..ทำอย่างกับรังเกียจซะเต็มประดาอย่างนั้นแหละ..

คาเมะก็กระอักกระอ่วนหมดอารมณ์จะทานอาหารต่อ..ก้มหน้าก้มตาไม่กล้ามองหน้าจิน..ไม่ได้รังเกียจ..แต่ไม่อยากให้จินปฏิบัติกับเค้าเหมือนว่าเค้าเป็นผู้หญิงแบบนี้..ยอมรับว่าแคร์สายตาคนรอบข้าง..ไม่ชอบให้ใครมาซุบซิบนินทา..

อิ่มแล้วเหรอ..ไม่ทานต่อล่ะ.. จินเอ่ยปากถามออกมาเสียงเรียบ..บรรยากาศหวานๆสนุกสนานเมื่อครู่หายไปภายในพริบตา..

อืม..อิ่มแล้วล่ะ..กลับเถอะ..วันนี้ชั้นเหนื่อยแล้ว.. พูดจบคาเมะก็หอบข้าวของที่อยู่ทางฝั่งจิน..เดินออกจากร้านไปเลย..จินเรียกพนักงานมาคิดเงินแล้วจึงเดินตามหลังร่างบางไป..ท่ามกลางความไม่เข้าใจ..

ทั้งสองกลับมาถึงห้องพักในเวลาต่อมา..คาเมะหยิบถุงเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่ซื้อมาใหม่เข้าห้องน้ำไปลอง..ซักพักก็ออกมา..

จิน..เป็นยังงัยมั่ง..เสื้อนี่ชั้นใส่แล้วเป็นงัย..ถามยิ้มๆอยากให้บรรยากาศเงียบๆนี่ดีขึ้นมาบ้าง..เพราะขากลับนี่จินเอาแต่เงียบตั้งใจขับรถสายตามองแต่ถนนตรงหน้าไม่หันมามองเค้าแม้แต่น้อย..

ก็ดีมั๊ง..จินปรายตามองแล้วกลับไปสนใจจอสีเหลี่ยมต่อ..ทั้งๆที่จินเคยบอกว่าไม่ชอบทอล์กโชว์เครียดๆ..แต่ตอนนี้สิ่งที่จินบอกว่าไม่ชอบกลับดูจะน่าสนใจสำหรับจินมากกว่าคนที่จินบอกว่ารักที่ยืนอยู่ตรงนี้..

จิน... คาเมะเรียกเสียงอ่อย..เดินไปนั่งกอดแขนข้างๆผู้ชายขี้งอนตัวโต..จินนิ่งไม่มีปฏิกิริยาตอบ..

ชั้นง้อคนไม่เป็นหรอกนะ..คบกันมาตั้งนานน่าจะรู้นี่นา.. คาเมะพูดเสียงอ่อย..รู้ว่าทำให้จินไม่พอใจ..แต่จะทำงัยได้ล่ะ..ก็มันไม่ชอบนี่นา..

อืมนั่นสินะ..น่าจะรู้ว่านิสัยของนายน่ะถ้าไม่ชอบอะไรแล้วแล้ว..ให้ตายยังงัยนายก็ยังคงไม่ชอบมันอยู่วันยังค่ำนั่นแหละ..พยายามเปลี่ยนใจนายน่ะ..คงจะเป็นเรื่องไร้ความหมาย.. จินพูดไม่มองหน้าร่างบาง..

อะไรกันน่ะ..แล้วคนที่พูดว่าจะตามใจจะอดทนรอเมื่อเช้าหายไปไหน..นายพูดเหมือนนายไม่รู้จักชั้น หรือจริงๆแล้วเรื่องเมื่อคืนมันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบของนาย..แล้วคำพูดหวานๆเมื่อเช้านายก็พูดมันแบบขอไปทีไม่ได้คิดอะไรใช่มั๊ย..แต่เอาเถอะ..ชั้นเป็นผู้ชาย..ชั้นไม่เรียกร้องหรือฟูมฟายอะไรทั้งนั้น..เห็นแก่มิตรภาพและกลุ่มของเราลืมๆเรื่องเมื่อคืนนี้ไปเถอะ..รวมทั้งวันนี้ด้วย..เป็นที่รักของนายน่ะมันยากกว่าที่ชั้นคิดไว้มาก..อคานิชิ จินเพื่อนที่ดีที่สุดของชั้นคนนั้นหายไปไหนนะ.. คาเมะพูดอย่างเหนื่อยหน่าย..ทิ้งตัวลงอย่างเมื่อยล้า..ไม่คิดว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้จะทำให้ผิดใจกัน..

อคานิชิ จินเพื่อนของนายน่ะไม่มีมาตั้งนานแล้ว..มีแต่อคานิชิ จินคนที่รักนาย..แล้วนายก็เพิ่งทำท่ารังเกียจเค้าออกไปเมื่อตอนกลางวันวันนี้..บอกชั้นสิคาเมะ..ว่าถ้าเผื่อเวลาที่อยากจะแสดงความรักความอาทรเล็กๆน้อยๆ..แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นท่าทีของนายอย่างวันนี้..บอกทีว่าชั้นควรจะรู้สึกยังงัย..ความสัมพันธ์ครั้งนี้เป็นชั้นที่เรียกร้องมันอยู่คนเดียว..แล้วนายก็ไม่เคยจะทำให้มั่นใจเลย..ถึงชั้นบอกว่าจะรอจะอดทนแต่ก็ไม่ใช่ว่าระหว่างการรอการอดทนของชั้นชั้นจะไม่เจ็บนี่.. จินพูดทั้งหมดที่คิดที่รู้สึกออกมาให้รับรู้..

คาเมะหันไปมองคนที่รักเค้าอย่างหมดหัวใจ..นี่เค้าทำร้ายจินอย่างนั้นเหรอ..

ถ้าชั้นทำร้ายนายชั้นก็ขอโทษ..ชั้นไม่คิดว่านายจะเก็บเอามันมาคิดมากมายขนาดนี้.. มองหน้าคนที่พูดด้วยตรงๆ..จินเอื้อมมือมาลูบแก้มเนียนนั้น..มืออย่างแผ่วเบา..

ถ้าเป็นเรื่องของนายไม่ว่าจะเล็กแค่ไหน..ชั้นก็เก็บมันมาใส่ใจเสมอนั่นแหละ..ถึงชั้นจะเจ็บ..แต่ชั้นไม่โกรธเลยจริงๆนะ..แต่ถ้าน้อยใจก็มีบ้าง.. จินบอกเสียงนุ่ม.. อย่าพูดแบบนั้นอีกเลยนะ..อย่าบอกว่าจะเลิกเป็นที่รักของชั้น..ชั้นจะอดทนกว่านี้..ขอโทษที่ทำให้ไม่สบายใจนะ.. จับมือเรียวเล็กมากุมไว้..คาเมะมองเห็นความรักมากมายในดวงตาคู่สีน้ำตาลเข้มตรงหน้า..

อย่าขอโทษเลยจิน..ชั้นต่างหากที่ต้องขอโทษ..ถึงจะไม่ได้ตั้งใจให้เจ็บ..แต่นายก็เจ็บไปแล้ว..ชั้นขอโทษ..แต่นายรู้ใชมั๊ยว่าโลกไม่ได้มีแค่เราสองคน..ความรักของพวกเรา..มีคนเห็นด้วยก็ต้องมีคนไม่เห็นด้วย..ชั้นไม่อยากให้ความรู้สึกของพวกเราตกเป็นขี้ปากใคร..แล้วชั้นก็บอกนายแล้วว่าอย่าปฏิบัติกับชั้นเหมือนชั้นเป็นผู้หญิง..เพราะชั้นไม่ได้อ่อนหวาน..อ่อนแอ..น่าทะนุถนอมหรือต้องการการปกป้องจากใคร..เข้าใจชั้นมั๊ยจิน.. คาเมะอธิบายให้เข้าใจ..

แต่ชั้นรักนาย...ชั้นจะสื่อมันออกไปยังงัยล่ะ..นั่นเป็นวิธีของชั้นนี่นา.. จินอ้อนเหมือนลูกแมวตัวเขื่อง..

วิธีของนายน่ะ..เอาไว้เวลาเราอยู่กันสองคนดีกว่านะ..เวลาอยู่ข้างนอกน่ะ..ใช้วิธีของชั้นดีกว่า..แค่มองตานายน่ะ..ชั้นก็รู้แล้วว่านายคิดอะไร..ไม่ต้องแสดงออกมาหรอก.. คาเมะยิ้มหวานให้ร่างตรงหน้า..

อย่างนั้นก็ได้..แต่ว่าตอนนี้เราอยู่กันสองคน..ชั้นจะสื่อความรักของชั้นในแบบของชั้นล่ะนะ..จินค่อยยืดตัวโน้มไปหาร่างตรงหน้า..

เดี๋ยว..จิน..จะทำไรอ่ะ.. คาเมะยันอกกว้างเอาไว้..ที่ถามไม่ใช่ว่าจะไม่รู้..แต่..คนมันเขินนี่นา..พอได้ทีก็จะจูบเอาจูบเอา..หัวใจนี่ก็ช่างกระไร..ทรยศเจ้าของทุกทีเลย..สิ่งที่จินหวังไว้..ความรักจากเค้าน่ะ..คงไม่ช้าเกินรอหรอกนะ..

ก็แสดงความรักงัย..นะ..ไหนๆเดี๋ยวพอออกไปข้างนอกจินก็มองคาเมะได้อย่างเดียวแล้ว..ตอนนี้จินอยาก รัก คาเมะนะ..ที่รักของจิน.. จินค่อยๆโน้มตัวเข้าหามากขึ้น แรงของคาเมะน่ะ..สู้จินไม่ได้หรอก..

แผ่นหลังของร่างบางทาบลงบนโซฟาหนังสีครีม..ดวงตาสวยสั่นระริก..เรื่องแบบนี้ใครมันจะไปชินกันได้ง่ายๆ..จินจ้องลึกเข้าไปในดวงตานั้น..จมดิ่งไปกับความรู้สึกที่ท้วมท้น..

กลัวเหรอ..จินจะไม่ทำให้เจ็บนะ.. กระซิบข้างใบหูด้วยความอ่อนโยน..ไล้ริมฝีปากสัมผัสทุกสัดส่วนของใบหน้า..เพราะรัก..ไมใช่เพราะใคร่..คาเมะคล้อยตามเคลิ้มไปกับสัมผัสนั้น..ช่างรู้สึกดีเวลาที่มือสากลากผ่านผิวนุ่มใต้ร่มผ้าก่อนจะปลอดเปลื้องมันออกไป..ริมฝีปากนุ่มจูบเม้มลงต่ำ..ระบายผิวขาวด้วยพรมกลีบกุหลาบสีชมพู..เสียงหวานครางแผ่วด้วยความวาบหวิว..จินวนขึ้นไปจูบปากแดงฉ่ำนั้น..ลิ้นอุ่นเกี่ยวกระหวัดกันด้วยความปรารถนา..เพราะครั้งนี้คาเมะนั้นรู้สึกตัวว่ากำลังทำอะไร..และเต็มใจที่จะแลกเปลี่ยนความสุขนี้กับจิน..มือของร่างสูงไล้ลงมาที่ด้านล่างอีกครั้งเริ่มปลุกอารมณ์ร่างบางให้ร้อนกว่าเดิม..มือหยาบจับรูดส่วนสำคัญ..ร่างเล็กนอนบิดเร่า..เลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่าน..

คาเมะมองร่างที่อยู่บนตัวเค้า..จินกำลังสัมผัสเค้า..ร่างบางเอื้อมมือออกไป..อยากสัมผัสจินบ้าง..สอดมือเล็กเข้าไปใต้เสื้อยืดที่ร่างสูงสวมใส่อยู่..

จิน..ถอดสิ... เสียงยั่วยวนดังคำประกาศิต..จินเหลือบมองใบหน้าหวานแล้วยืดตัว..ถอดเสื้อเสื้อยืดสีขาวคอกว้างออกจากตัว..คาเมะลุกขึ้นนั่งมือเย็นลูบไล้ตามแผงอกแกร่งและแนวไหปลาร้า..เรียวปากบางจุมพิตแผ่วตามที่นิ้วลากผ่าน..ออกแรงผลักเบาๆแล้วเป็นฝ่ายคร่อมร่างสูงเสียเอง..จินยิ้มให้ปนประหลาดใจ..คาเมะค่อยๆก้มลงจูบไซร้ไปตามแผ่นอก..ต่ำลงเรื่อยๆ..เรื่อยๆ..ลิ้นแดงวนไล้หยอกล้อกับจิวที่เจาะสะดือจิน..จูบเม้มหน้าท้องใต้สะดือ..ต่ำลง..ต่ำลง..กางเกงยีนส์และชั้นในถูกถอดด้วยมือร่างบาง..เผยให้เห็นอวัยวะที่บวมตึง..ปากบางก็เริ่มทำงานอย่างรู้หน้าที่..เป็นผู้ชายเหมือนกัน..เรื่องแบบนี้ผู้หญิงก็เคยทำให้มานักต่อนัก..ทำไมจะไม่รู้ว่าจะทำให้ร่างสูงนี้มีความสุขได้อย่างไร..

จินครางต่ำ..มองร่างบางด้วยอารมณ์ที่กระเจิดกระเจิง..จะทำให้หลงไปถึงไหนนะ..

คาเมะ..พอก่อน... ยืดตัวแตะไหล่บางเบาๆ..เพราะถ้ามากไปกว่านี้..ความรู้สึกที่คาเมะหยิบยื่นให้นี้..ต้องทำให้เค้าปลดปล่อยออกมาก่อนแน่..

ร่างบางเงยหน้าแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง..จินเข้าไปประคองใบหน้านั้นมาจูบ..ดูดดื่ม..ดึงตัวให้คาเมะนั่งคุกเข่า..ใช้โอกาสที่คาเมะกำลังมัวเมากับจูบหวานๆนั้น..อ้อมมือสอดนิ้วเข้าไปที่ช่องทางด้านหลัง..ร่างบางสะดุ้งเฮือก..ผวากอดร่างแกร่งไว้แน่น..

เสียงครางข้างๆหูเร้าอารมณ์จินให้พุ่งสูงขึ้น..เมื่อช่องทางคับแคบของคาเมะพร้อมแล้ว..จินพลิกตัวร่างบางโน้มตัวหันหลัง..ค่อยๆสอดแทรกความรักเข้าไป..ความแน่นนั้นทำคาเมะอึดอัด..จุกไปหมด..เมื่อจินเริ่มขยับ..จึงรู้สึกผ่อนคลายขึ้น..และความอึดอัดในคราวแรกเปลี่ยนเป็นความรู้สึกสุขล้นเกินบรรยาย..

ไปด้วยกันนะ... จินโน้มตัวทาบทับแผ่นหลังนวลเนียนกระซิบครางข้างใบหูของร่างบาง..มือหนาอ้อมไปจับส่วนที่แข็งขึงของคาเมะ..ขยับเน้นเร็วๆ..เตรียมปลดปล่อยสู่แสงสว่างจ้าพร้อมๆกัน..

ฮึก..อ๊า...ฮา......... เมื่อความหฤหรรษ์ดำเนินอยู่ชั่วระยะหนึ่งก็มาถึงจุดสูงสุดของมัน..ร่างบางกรีดร้องดังก่อนจะปลดปล่อยออกมาเต็มมือหยาบ..และทางช่องทางเร่าร้อนของเค้าก็เต็มไปด้วยน้ำรักที่ถูกฉีดมาจากร่างสูงเช่นกัน..

จินค่อยๆถอนตัวออก..น้ำสีขาวขุ่นไหลออกย้อยลงมาตามขาเนียน..คาเมะฟุบนอนคว่ำหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน..โดยมีร่างสูงนอนหอบหายใจทับอยู่ด้านบน..

คาเมะ..สุดยอดเลย..รักนายจัง.. จินหอมแก้มร่างบางฟอดใหญ่..

ลงไปได้แล้ว..หนัก..คาเมะพูดอู้อี้..ใบหน้าและตามตัวแดงเรื่อเพราะบทรักร้อนแรงที่เพิ่งเกิดเมื่อครู่..

ไม่เอาอ่ะ..ตัวนายออกจะทั้งนุ่มทั้งหอมแบบนี้..จินพูดเสียงอ้อน..จุ๊บเบาๆที่แผ่นออกบางนั้นอีกครั้ง..

งั้นพรุ่งนี้จะไปเข้ายิม.ฟิตหุ่นให้บึ้กๆเหมือนนักมวยปล้ำเลย.. คาเมะพูดกลั้วหัวเราะ..

ง่า..ไม่เอาอ่ะ..แบบนี้ดีกว่าน๊า..จินพูดหงอยๆ..ยอมพลิกตัวลงจากร่างเล็กมานอนข้างๆแต่ก็ยังไม่วายรวบร่างเล็กมากอด..ชอบจริงๆที่ได้สัมผัสกับคนรักเนี่ย..

ไม่ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังงัยหรือจะเจออะไร..สัญญาได้มั๊ยว่าจะไม่ถอยจะไม่หนี..อยากให้เราพยายามด้วยกันเพื่อเราสองคนได้มั๊ย..จินพูดเสียงอ่อนนุ่ม..ออดอ้อนขอคำสัญญา..เพราะความสัมพันธ์แบบนี้มันช่างเปราะบางนัก..

ก็ได้..ไม่ยักกะรู้เหมือนกันนะเนี่ยว่ามีคนคอยเอาใจเนี่ยมันก็ดีเหมือนกัน.. คาเมะพูดยิ้มๆ..

เริ่มหลงรักชั้นแล้วล่ะสิ.. จินแซว..

ใครบอก..แค่จะบอกว่าแบบนี้ก็มีความสุขดีเหมือนกัน..ชีวิตมีรสชาติดี..

เพราะฉะนั้นช่วยรักษาความสุขของเราไปนานๆนะ.. จินยื่นนิ้วก้อยไปตรงหน้าร่างบาง..

อื้อ.. นิ้วก้อยเล็กๆยื่นมาเกี่ยวกระหวัด..สัญญา..

แต่อีกไม่นานหรอก.. อยู่ๆจินก็พูดขึ้น..

ไม่นานอะไร...

อีกไม่นานเดี๋ยวนายก็รักชั้นไปเองงัย..อิอิ

หลงตัวเองไปม๊างงงง...555+

ทำปากแข็งไปงั้นแหละ..ถ้าไม่รู้สึกอะไรด้วย..ใครจะยอมให้ขนาดนี้เล่า..

ถึงแม้ว่าอะไรๆมันจะเพิ่งเริ่มต้น..แต่ความรู้สึกที่บ่มเพาะในใจนั้นมันเริ่มมานานแล้ว..จากนี้ไปก็แค่สร้างมันให้เป็นรูปเป็นร่างขึ้น..และช่วยกันประคับประคองให้มันไปตลอดลอดฝั่ง..

คำสัญญา..ไม่สามารถการันตีอนาคตได้หรอก..เพราะมันก็เป็นคำพูด..การกระทำต่างหาก..แค่คอยอยู่ข้างๆ..เป็นห่วงเป็นใยกัน..มีรักให้แก่กัน..มีใครซักคนให้คิดถึงเวลาเหงาหรือต้องห่างไกลกัน..ใครซักคนที่หัวใจเต้นเร็วจนเจ็บเมื่อได้พบหน้า..ใครซักคนไว้ให้รักและได้ความรักตอบแทนกลับมา..

ฟังดูไม่เลวใช่มั๊ยล่ะ...

ไม่ว่าทางจะไกล..จะมืดหรือหนาวแค่ไหน..ก็ไม่กลัวอีกแล้ว..เพราะว่าตอนนี้..ไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วน่ะสิ..

..END..