เต่าหน้าจืด..แน่จริงก็หยิบให้ถึงเด้.. เด็กชายร่างท้วมและดูเหมือนจะตัวโตกว่าเด็กๆวัยเดียวกัน ชูพวงกุญแจตุ๊กตาเต่ามอมแมมตัวจ้อยขึ้นสุดแขน..

เอาคืนมาน๊า..อคานิชิ..ไม่งั้นจะฟ้องครู.. เด็กชายร่างเล็กที่พยายามกระโดดตะกายจะเอาของรักคืน ตะโกนสุดเสียง..หน้าเริ่มเบ้..

จินที่กำลังชูแขนโยนพวงกุญแจตุ๊กตาไปมาระหว่างสองมือ หวังจะยั่วให้อีกคนโมโหมากขึ้น..ซึ่งก็ได้ผล..

อาคานิชิ..อย่าโยนนะ..เดี๋ยวมันตกพื้นเปื้อนโคลน.. พูดไม่ทันขาดคำ..เต่าตัวน้อยก็ร่วงผลอยจากมือ..หล่นตุ้บลงบนพื้นโคลน..แล้วเสียงร้องไห้จ้าก็ดังขึ้นกลางสนามเด็กเล่นของโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่ง..

โฮ...ไอ้หมูบ้า...ไอ้ปิศาจหมู..

โครม!!..ร่างบางดิ้นจนตกเตียง..ลืมตาขึ้นด้วยความมึนงง...

คาซึยะ..เสียงดังอะไรน่ะ..ตื่นไปโรงเรียนได้แล้ว.. เสียงหม่าม๊าสุดที่รักตะโกนขึ้นจากชั้นล่าง..

ฝันร้ายชะมัดยาดเลย...คาเมะขยี้ตาบิดขี้เกียจสองสามที ก่อนจะลุกจากเตียง เตรียมตัวไปโรงเรียน...

อคานิชิ จิน เด็กผู้ชายที่เคยอยู่ข้างบ้าน..อยู่ห้องเดียวกันตั้งแต่อนุบาลยันป.3..ไม่รู้เป็นโรคจิตอะไร..ขี้แกล้งชะมัด..แล้วกะใครก็ไม่แกล้งนะ..มีเป้าหมายแกล้งแต่เราคนเดียวเนี่ย..ย้ายๆไปก็ดีเหมือนกัน..เพราะหลังจากนั้นก็มีชีวิตสงบสุขมาตลอด7ปี..ตอนนี้ก็เป็นนักเรียนม.ปลายปีสองแล้ว..เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันนะเนี่ย..

ร่างบางก้มหน้าก้มตาเดิน..อยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง..จนใกล้ถึงประตูโรงเรียนเสียงกรี๊ดกร๊าดของบรรดาพวกผู้หญิงก็แว่วมาให้ได้ยิน..ร่างบางเงยหน้ามอง..ใครว้า..ถูกรุมอยู่..มองหน้าไม่ค่อยชัด..สงสัยนักเรียนใหม่..ชะเง้อมองๆ..จะหล่อซักแค่ไหนเชียววะ..สู้เราไม่ได้หรอก..หุหุ..ทันใดที่มองเห็นหน้าของนักเรียนใหม่คนนั้น..เป็นจังหวะเดียวกับที่คนนั้นมองมาพอดี..

--ตายห่ะ!!!..ไอ้ปิศาจหมู..มันมาได้งัยวะ!!-- คาเมะเหงื่อแตก..ต้องหนีๆ.. สมองสั่งร่างกายให้ย้ายตัวเองไปจากพื้นที่อันตรายอย่างด่วน..ร่างบางหันหลังเอากระเป๋าปิดหน้า เดินฉับๆเข้าโรงเรียนด้วยความรวดเร็ว..

--ไม่ใช่น่าๆ..ไออ้วนมันต้องอยู่เมกานี่หว่า..คนหน้าคล้ายๆกันละม๊างงง..คาเมะพยายามหลอกตัวเอง..ใช่หมอนั่นต้องย้ายตามครอบครัวไปอยู่ที่เมกาจะมาอยู่แถวนี้ได้งัย..เฮอะๆๆ..เพราะฝันเมื่อเช้าแน่ๆ..ทำให้ฟุ้งซ่าน..

คาเมะก้มหน้าก้มตาเดินด้วยความรวดเร็ว..ไหนบอกกับตัวเองว่าไม่ใช่ แล้วจะหนีทำไมเนี่ย..มัวแต่คิดๆจนไม่ได้ใส่ใจกับเสียงฝีเท้าที่รีบวิ่งตามตนมา..

นี่..เห็นแล้วทำเป็นเมินเหรอ.. ร่างสูงหน้าประตูเมื่อกี๊..วิ่งมาคว้าข้อมือร่างบางไว้..ร่างบางสะดุ้งสุดตัว..หันไปมอง..

ว๊ากกกกกกก!!!!...ปิศาจหมู...อย่าเข้ามา... ร่างบางตะโกนสุดเสียง..ตกใจแทบสิ้นสติ..คนที่จับข้อมือเล็กอยู่ก็ตกใจกับเสียงเกิน180เดซิเบลนั้นเช่นกัน..เผลอปล่อยข้อมือออก..

นาย..นายมาได้งัย..ต้องอยู่ที่เมกานี่.. คาเมะถอยอย่างกลัวๆ..นิ้วเรียวชี้ๆหน้าจิน..

นายนี่น๊า..คาเมะ..อยู่ที่นู่นมันน่าเบื่อจะตาย..ไม่มีใครให้แกล้ง..ก็ว่าจะอยู่นี่ซักพักแหละ.. จินเดินไปขยี้หัวคาเมะเล่นๆ..

หา!!..อยู่ที่นี่ซักพัก.. ม่ายน๊า...~~ชีวิตที่สงบสุขของช้านนนนน.....ประโยคหลังคาเมะได้แต่ตะโกนอยู่ในใจ..คิ้วขมวดจนแทบจะพันกัน..ยกมือจัดผมให้กลับเป็นทรงเดิม...

จะเข้าเรียนแล้วนิ..ไปเรียนป่ะ..คาเมะเรียนห้องไหนอ่ะ จินลากร่างบางเดินไปตามทางเดิน..

เพิ่งย้ายเข้ามาแล้วจะมาห้องชั้นทำไมเล่า..ไปหาครูใหญ่สิ.. คาเมะฝืนตัวไว้สุดฤทธิ์..

ชิ..ยุ่งยาก..เรียนห้องนายนั่นแหละ..

อ้าว..คาเมนาชิ..ทำไรอยู่..เร็วสิ..รอปิดประตูเนี่ย.. ทากุจิคุงหัวหน้าห้องผู้เรียบร้อย..โผล่หน้าที่มีแว่นหนาเตอะ ออกมาจากประตูห้องพูดดุๆ..

อ้อ..ห้องนี้นี่เอง.. จินลากคาเมะ..เลื่อนประตูดังโครม!!..บานประตูแทบจะหลุดออกมาเลย..

ตามสบายๆ..ฮ่าๆๆ..จะมาเรียนด้วยซักพักนึงล่ะนะ.. จินตะโกนบอกคนอื่นๆด้วยเสียงที่ดังแก้วหูแทบแตก..นั่งปุลงที่โต๊ะคู่ ลากคาเมะให้นั่งข้างๆ..เพื่อนร่วมห้องถอยกรูด..ไอ้นี่มันก็น่าตาดีอ่ะนะ..แต่บ้าบวมชะมัดเลย..

นี่!!นาย..อัศวินขี่ม้าขาวอย่างหัวหน้าห้องสุดเฮี้ยบก็ตะโกนขึ้น..

มีอะไรเรอะ.. จินหันมาเหล่..ส่งยิ้มเย็นๆไปให้..

ไม่มีอะไรอ่ะฮับ..เหอะๆๆ จุนโนะเสียวสันหลังวูบ..ค่อยๆเดินหลบฉากออกไป..

คาเมะนั่งก้มหน้า..เอาอีกแล้ว..เป็นแบบตอนนั้นอีกแล้ว..

นั่งข้างๆนายแบบนี้นึกถึงตอนประถมเนอะ..ชอบแกล้งนายให้ร้องไห้ประจำ จินหันมายิ้มกวนๆให้คาเมะ..

--ใช่สิ..ทุกคนเค้ากลัวนาย เลยไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยชั้น..--

คาเมะดูเบื่อๆ..วันนี้โดดกันเหอะเนอะ.. จินลุกพรวดพราดคว้าข้อมือร่างบาง..แต่คาเมะกลับสะบัดมือใหญ่นั้นออก..

เลิกบ้าซะที..ชั้นไม่ใช่เด็กประถมแล้ว..คิดผิดแล้วที่ชั้นจะกลัวนายไปตลอดน่ะ..จะไปไหนก็ไปคนเดียวเหอะ..เกลียดนายที่สุด..!! คาเมะตวาดใส่ร่างสูง..เพื่อนในชั้นเริ่มฮือฮา..

หือ..เกลียดที่สุดงั้นเหรอ.........ไม่บอกก็รู้!! จินตีหน้าโหด ตะโกนกลับ..คาเมะหน้าซีด..ถอยหนีอัตโนมัติ..แต่แวบนึงเมื่อกี๊เห็นแววตาของจิน..ทำไมดูเศร้าจัง...

จะไปก็ได้..แต่ที่ชั้นกลับมานี่มีธุระกับนายโดยเฉพาะ..เพราะงั้นนายต้องไปกับชั้นด้วย.. โดยไม่ถามความสมัครใจ..จินอุ้มร่างเล็กพาดบ่าออกจากโรงเรียน..ท่ามกลางเสียงฮือฮาที่ดังกว่าเดิมของเพื่อนร่วมชั้นและเสียงโวยวายของคาเมะที่ดิ้นขลุกขลักอยู่บนบ่า..

ขอให้คาเมะกลับมาในสภาพปกติด้วยเถอะนะ.. ทากุจิคุง..ประสานมือระหว่างอก..อธิษฐานต่อพระผู้เป็นเจ้า...ขอโทษด้วยนะคาเมะ..ชั้นก็กลัวเหมือนกันอ่ะ..

จะไปไหนเล่า..มีธุระก็ว่ามาเด้..จะกลับไปเรียน คาเมะที่ตอนนี้จินปล่อยลงมาเดินแล้วแต่ข้อมือบางยังถูกคว้าจับเอาไว้แน่น..มือเล็กๆข้างที่ไม่ได้ถูกจับไว้ตีๆลงไปที่แขนจิน..ขืนตัวไว้สุดกำลัง..

อคานิชิ..อคานี้ชี้............ปล่อยเด้..จะพาไปไหนเนี่ย... แหกปากไปตลอดทาง..

ทั้งสองเดินมาถึงย่านการค้าที่มีคนค่อนข้างพลุกพล่าน..ผู้คนรอบต่างข้างอมยิ้มกับภาพน่ารักๆที่เห็น..

นี่..เต่าหน้าจืด..ไม่เหนื่อยมั่งงัย..แหกปากอยู่ได้..คนมองกันใหญ่แล้ว.. จินพูดดุๆยังคงลากๆคาเมะมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านร้านหนึ่ง..คาเมะชะโงกหน้าจากหลังจินมามอง..

หิว..ไปซื้ออะไรมากินหน่อยเด๊ะ.. จินหยิบแบงค์ยัดใส่มือคาเมะ..ดันหลังให้เดินออกไป..

อะไรของไออ้วนมันเนี่ย..ดูไม่ออกรึงัยว่าเราโมโหน่ะ.. เดิยบ่นกะปอดกะแปด จนเห็นรถขายฮอทดอก...หึๆ..

ลุงฮอทดอกสอง..!! คาเมะตะโกนสั่ง..

เมื่อได้มาแล้ว..หึๆๆ..เอาให้เผ็ดสะใจเลย..อยากชอบแกล้งเราดีนัก..พลางบีบมัสตาร์ดลงบนขนมปังซะจนเกือบเต็มก่อนวางฮอทดอกลงไปอย่างสวยงาม...

คาเมะ..!! เสียงจินเรียกมาทางด้านหลัง..คาเมะสะดุ้งเฮือก..รีบยัดฮอทดอกลงกล่อง..

ซื้อฮอทดอกเหรอ.....อ่ะให้.. จินยื่นสร้อยที่มีแหวนห้อยแทนจี้ให้คาเมะ..คาเมะรับมาอย่างมึนงง..

แทนคำขอโทษที่คอยแกล้งมาตลอด.. จินเชิดหน้าเขินๆ..ทำเอาร่างบางพลอยหน้าแดงไปด้วย..

แล้วก็..นี่.. จินล้วงหยิบของที่กระเป๋าหลังของกางเกง..แล้วยื่นตุ๊กตาพวงกุญแจรูปหมูหน้าตากวนประสาทให้คาเมะ..

ที่เคยทำเจ้าเต่าของนายเปื้อน ซื้อมาแทนให้..เมดอินยูเอสเอเชียวนะ.. จินยิ้ม..

คาเมะขมวดคิ้ว...

ทำแบบนี้ทำไม.ไม่เห็นเข้าใจเลย.นายเกลียดชั้นไม่ใช่เหรอ..ถึงเอาแต่แกล้งชั้น.. คาเมะรับเจ้าหมูน้อยมา ก้มหน้าบ่นอุบอิบ..

คระ..ใครบอกว่าเกลียดนายกันเล่า..โอ๊ย!!..ยุ่งยากชะมัดเลย.. จินพูดเสียงดัง ขยี้หัวตัวเอง หน้าแดงๆ..

ชั้นพลาดเอง..ยุ่งกับนายมากไปหน่อย..แต่ทำไปทั้งหมดก็เพราะ.....ที่อยากจะบอกก็คือ....... จินหน้าแดงแปร๊ด พูดจาอึกๆอักๆ...คาเมะยังยืนเอ๋อๆรอฟัง..อะไรของไอหมูมันวะ..

เจอจนได้..ไอลูกชายตัวแสบ..ทำเป็นหนีออกจากบ้าน.. นายอคานิชิโผล่มาจากไหนไม่รู้คว้าคอเสื้อลูกชายตัวดีไว้..

อะไรเนี่ยพ่อ..!!มาได้งัยเนี่ย!! จินตะโกนอย่างสุดเซ็ง..

ทิ้งจดหมายงี่เง่าไว้ว่าอยากเห็นรอยยิ้มของรักแรก..หนูคาเมะที่แกเอาแต่แกล้งเค้าเนี่ยนะ..พ่อจินล็อคคอไว้ในขณะที่เจ้าตัวออกแรงดิ้นๆ..พร้อมตะโกนๆ..

ไรเนี่ย..ก้างขวางคอ..จิงๆเลย จินตะโกนพร้อมทั้งพยายามดิ้นให้หลุดท่าไซด์เฮดล็อคพิฆาต..

คาเมะยืนมองปลงๆ..อะไรกัน..พ่อจิน..เหอะๆ..นิสัยเหมือนกันเลย..แล้วเมื่อกี๊ว่าไรนะ..รักแรก..รอยยิ้มรักแรก..หน้าสวยๆนั้นชาวาบขึ้นมา..ใจเต้นตุ้บๆๆ..

เราเหรอ..รักแรก!!..

ไปเลยแกกลับบ้าน.. พ่อจินดึงแขนจินให้หันหลังกลับ..คาเมะจึงสังเกตเห็น..ตุ๊กตาเต่ามอมแมมของเค้าที่โผล่พ้นจากช่องเล็กของกระเป๋าสะพายข้างจิน..ตลอดกี่ปีมานี่..นายเก็บ

ไว้ตลอดเลยเหรอ..

เดี๋ยว!! คาเมะกลั้นใจตะโกนออกไป..พ่อลูกอคานิชิสะดุ้งก่อนจะหันมายังต้นเสียง..

ขี้โกงอ่ะ..ขอโทษอย่างเดียวแล้วมันไม่หายแค้นหรอกนะ..นายต้องอยู่ที่นี่ให้ชั้นแก้แค้นก่อนห้ามกลับนะ.. คาเมะพูดน้ำเสียงจริงจัง..

คงไม่ได้หรอกนะหนูคาเมะ..รบกวนเปล่าๆ พ่อจินกล่าวขึ้น

ได้สิ!!..ตอนนี้ก็ปิดเทอม..เงินก็มีใช้จากเงินเก็บของผม.. จินหันไปพูดกับพ่อของตนอย่างแข็งขัน..นายอคานิชิถอนหายใจ..

เฮ้อ.....งั้นก็ช่างแก..ชั้นก็ไม่อยากทำบาปกีดกันความรักใคร..แต่แกต้องกลับก่อนเปิดเรียนเข้าใจไหม..

คาเมะหน้าร้อนฉ่าขึ้นมาอีกรอบเมื่อเจอสายตาล้อเลียนของนายอคานิชิ..

เอ้า..ฮอทดอก.. คาเมะยื่นกล่องให้..หลังจากที่คุณพ่อของจินยอมกลับไปแล้ว..และตอนนี้ทั้งสองกำลังนั่งอยู่ที่สวนสาธารณะใกล้ๆบ้าน...

จินรับฮอทดอกมาจากร่างบาง..

นี่ๆ..จริงๆแล้วคาเมะก็ชอบชั้นใช้ม๊า.. จินเอาศอกกระทุ้งๆร่างเล็กเบาๆ..คาเมะเขินหน้าแดงแป๊ด..

กินๆเข้าไปเลย..คนอุตส่าห์ไปซื้อมาให้.. คาเมะแกล้งพูดเปลี่ยนเรื่องทั้งๆที่ยิ้มจนแก้มจะแตกแล้วน่ะ..

ไม่บอกหรอก..เป็นการแก้แค้นครั้งที่หนึ่ง คาเมะพูดยิ้มๆ..

ไม่ต้องบอกก็รู้แล้วล่ะนะ... จินแอบแซว..

รู้อะไรๆ..กินๆเข้าไปเลย.. คาเมะหันมาดุกลบเกลื่อน..

จินกัดฮอทดอกคำแรกเข้าปาก...กลิ่นแสบฉุนขึ้นจมูก..รสที่เผ็ดจี๋ขนาดนั้น..ทำให้น้ำตาแทบร่วง..คาเมะพอเห็นหน้าจินแล้ว..ก็ขำออกมาแบบไม่เกรงใจใครเลย..

55555555 เป็นงัยล่ะ..ชั้นอุตส่าห์ซื้อให้ด้วยความรักเลยนะเนี่ย.. คาเมะก็ขำจนน้ำตาแทบร่วงเช่นกัน..

เดี๋ยวนี้เล่นงี้เหรอไอ้เต่า.. จินวางฮอทดอกหันมาจี๋เอวร่างบาง..

555555555...พอแล้วๆ...ยอมแล้ว..55555...เฮ้ๆ..จะทำอะไร คาเมะเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะหัวเราะมากไป..แล้วก็ต้องตกใจเมื่อหน้าจินโน้มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ..จินตาสวยขนาดนี้เชียวเหรอเนี่ย..สายตาแบบนั้นที่จินส่งมาทำให้คาเมะยอมหลับตา..ก่อนที่จะรู้สึกนุ่มๆอุ่นของริมฝีปากจินที่ทาบทับลงบนริมฝีปากของตน..

กลิ่นฉุนของมัสตาร์ดและรสซ่าๆยังคงหลงเหลืออยู่..คงไม่มีมัสตาร์ดที่ไหนจะอร่อยและให้ความรู้สึกดีได้เท่านี้อีกแล้วมั๊ง...

จะกลับมาให้แก้แค้นทุกเทอมเลย..ถึงความสัมพันธ์ที่ระยะห่างไกลขนาดนี้มันจะยาก..แต่มาพยายามด้วยกันเถอะนะ.. หลังจากที่ละจากปากบาง..ก็กระซิบคลอเคลียที่แก้มใส..เชิงขอร้อง..

คาเมะได้แต่ก้มหน้าเขินๆ..จูบไปแล้ว..คนบ้าบวมอย่างจิน บทจะโรแมนติกก็ทำได้เหมือนกันนี่นา..ทำได้ดีซะด้วย..

อื้อ.. คาเมะพยักหน้าเบาๆ

ว่างัยนะ..ไม่ได้ยินเลย.. จินยังแหย่ร่างบาง..ไม่ได้ยินอะไรกัน..ปากยิ้มจะฉีกถึงรูหูแล้วน่ะ..

ไม่พูดแล้ว..ไปคิดเอาเอง คาเมะพูดงอนๆเขินๆ ก่อนลุกขึ้นแล้วออกเดินไป..

เฮ้..รอก่อนสิ.. จินรีบลุกขึ้นเดินตามไปง้อ..จับมือเล็กมาเกาะกุมไว้..

เตรียมตัวเอาไว้เหอะ..การแก้แค้นเพิ่งจะเริ่มต้น.. คาเมะหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่จิน..

รอยยิ้มตลอดหกปี..เตรียมตัวรับไว้ให้ดี...

+-+-+-+-END-+-+-+-+